R   E   C   E   N   T

Diverse (vaste) bezoekers van de Bibliotheek stonden zaterdag voor een gesloten deur. De boodschap dat het literaire hart van Roosendaal sinds 1 juni het gehele weekeinde is gesloten, had kennelijk lang niet de gehele doelgroep bereikt. De berichtgeving over deze onheilstijding hield ook niet bepaald over. Wel hangt er een plakkaat van Rechtsbijstand Roosendaal aan de deur. Door dit besluit is deze instantie genoodzaakt om onmiddellijk met de spreekuren te stoppen. Naar een alternatieve huisvesting wordt gezocht. Dit toont weer eens ten overvloede aan dat dit besluit niet goed is doordacht.

Uitgerekend op de zaterdag dient een publieke voorziening als de bibliotheek toegankelijk te zijn voor iedereen die daar behoefte aan heeft. Dat kan ook gemakkelijk. Nu zijn de nieuwe openingstijden alsvolgt vastgesteld.

 

Maandag t/m donderdag van 9.30 tot 17.30 uur (8 uur per dag)

Vrijdag van 9.30 tot 21.00 uur (11,5 uur)

Bij elkaar 43,5 uur, als ik goed gerekend heb.

 

Ik heb de nieuwe wethouder voor bibliotheekzaken, Nicole Roeken, voorgesteld om de openingstijden in samenspraak met de bibliotheekdirectie zodanig te veranderen dat de bibliotheek iedere dag van de week in de ochtenduren geopend is. Want ook op zondagochtend hebben veel (vaste) bezoekers behoefte om even de zinnen te verzetten.

 

Voorstel: Iedere ochtend: 7 x 4 uur (9.00-13.00 uur) = 28 uur.

Blijft over 15,5 uur. Verdeel deze uren over de werkdagen maandag t/m vrijdag = 5x 3 uur = 15 uur.

 

 

Dan hou je zelfs nog een half uur over. HET KAN DUS WEL, NICOLE! Via deze positieve 'spreidingswet' is er sprake van een evenwichtige openstelling die een ieder in staat stelt om de mix van kranten en andere lectuur door te nemen. In het afgelopen weekeinde lagen de dikke zaterdagedities te verpieteren in de boekenbus van de bibliotheek en dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn. Sterker nog, wat mij betreft was dit EENS MAAR NOOIT WEER! Het is belangrijk dat deze voorziening alle ochtenden toegankelijk is, want veel bezoekers hebben bij het lezen van de krantjes tevens behoefte aan 'un bakske koffie' met wat lekkers erbij. Voorts lijkt het me een leuk idee om die zondagochtend openstelling wat extra cachet te geven middels bij voorbeeld een gerechtje dat alleen op deze ochtend wordt aangeboden en levende muziek. Er zijn volgens mij genoeg podiumverenigingen die bereid zijn om daar hun vrijwillige medewerking aan te verlenen. Op die manier kunnen de jeugdleden wat podiumervaring op doen en tevens doen de verenigingen wat terug voor de subsidiegelden die ze van de gemeente ontvangen. Daar mag best iets tegenover staan. Ik hoop en verwacht dat deze oproep niet ONGEHOORD blijft in Het Huis van Roosendaal.

 

Roosendaal is vanaf 2027 een kunstwerk rijker. Aan de rand van het Vrouwenhofpark moet een bijna 6,5 meter hoog standbeeld van een man met een gitaar verrijzen. Het kunstwerk wordt vervaardigd door de Haagse kunstenaar Berry Holslag en is een verwijzing naar de jaren ’60 én het Roosendaalse festival Blommen kinders.

 

 

Oud-wethouder Peter Uytdehage, Rietje Hersbach en oud-wethouder Toine Theunis vormen samen een werkgroep van de Stichting Carpe Diem’25. Die stichting is voortgekomen uit de stichting Blommenkinders die vanaf de start in 2007 het festival in Roosendaal organiseerde. Enkele jaren terug werd het stokje overgedragen aan een andere organisatie. Toen de stichting Blommenkinders in 2024 stopte met het festival, was er nog behoorlijk wat geld in kas. Toen Peter Uytdehage in maart 2025 door Vlissingen liep, wist hij ineens waar het geld naar toe moet. Daar staat het standbeeld ‘De Dichter in het Park’ van de kunstenaar Berry Holslag. Zo vrolijk en kleurrijk, in de optie van Uytdehage. Het leek hem prompt een goed idee om zo’n soort standbeeld als eerbetoon aan het festival in Roosendaal te plaatsen.

 

De werkgroep nam contact op met de kunstenaar en die kwam met een schets van een man met een gitaar waar je met een beetje fantasie Eric Clapton in kan zien. Dan rijst de vraag waarom voor deze afbeelding is gekozen. 'Blommenkinders' is vernoemd naar de een-na-grootste hit van protestzanger Armand. Bovendien is deze Herman van Loenhout zoals hij echt heette, geboren in Roosendaal. Weliswaar verkasten zijn ouders een jaar later naar Eindhoven, maar toen hij eenmaal landelijk furore maakte en met 'Ben ik te Min?' (ook geinspireerd op Roosendaal) een grote hit scoorde, bleef Armand een vaak geziene gast in Roosendaal. Met dank aan zijn toenmalige lief Marijke de Bot. Er is kortom veel voor te zeggen om het beeld naar Armand te modelleren. Met dat lange puur natuur kastanjebruine haar springt hij ook veel meer in het oog dan Eric Clapton.

 

Voor zover bekend staat er geen enkel standbeeld in Nederland dat voor een ode aan de hippiejaren kan doorgaan. Dus in dat opzicht is het standbeeld niet alleen een knipoog naar het festival, maar ook een landelijke premiere voor Roosendaal. Dit voorstel viel in goede aarde bij de inmiddels vertrokken wethouder Paul de Beer en vrij snel kreeg de werkgroep groen licht van Het Huis van Roosendaal. Het is nu aan de kunstenaar om aan gepaste beeldvorming te doen. Laten we hopen dat de werkgroep en de kunstenaar snel het licht zien en toch voor de beeltenis van Armand kiezen. Het ruim zes meter hoge standbeeld zal aan de rand van het Vrouwenhofpark verrijzen, op de kruising van de Antwerpseweg en de Laan van België. Het is de bedoeling dat het volledig uit klei bestaande beeld voor de kerst af is. In 2027 wordt het kunstwerk, dat de naam ‘SIXTIES’ krijgt, onthuld. Zestig jaar na 1967, wat door velen wordt gezien als het ultieme hippiejaar.

 

 

FOTO - Gezien zijn karakteristieke uiterlijk is het veel logischer dat het standbeeld een eerbetoon wordt aan de in Roosendaal geboren Armand.

Soms moet je weer eens door je verzameling DVD's 'scrollen' om een genoeglijke televisie-avond te beleven. Toen ik dat afgelopen maandagavond deed, stuitte ik op de serie 'Mensen zoals jij en ik' , een reeks korte verhalen met telkens Kees Brusse als centrale persoonlijkheid. Meestal werden drie afleveringen achter elkaar als drieluik uitgezonden. Brusse speelt uiteenlopende rollen van taxichauffeur of trambestuurder tot directeur van een groot bedrijf.

Met zijn bijzondere stemgeluid, zijn naturel, zijn timing,.. wist deze rasverteller de kijkers in het hart te raken. Ook omdat de verhalen uit het leven gegrepen zijn en opvallen door hun positieve lading en bijzondere afloop. De verhalen zijn van de hand van de in 2007 overleden Herbert Reinecker, ook bekend als schrijver van de Duitse krimi Derrick.

 

 

Het verhaal dat mij het meest helder voor de geest stond voordat ik het schijfje in de DVD-speler schoof, was 'De Laatste Tram'. Hierin speelt Brusse de vaste trambestuurder van Lijn 6 in Rotterdam. In mijn Rotterdamse periode maakte ik regelmatig van deze lijn gebruik voor vele uitstapjes. Deze tram had als eindpunt het Sparta-Kasteel in Spangen, en daar begon dit verhaaltje ook. Na de laatste rit inspecteert trambestuurder Kees het aan zijn goede zorgen toevertrouwde vehikel nog eens grondig voor hij naar de remise rijdt. Achterin treft hij een aantrekkelijke jonge vrouw aan die onderweg in slaap is gesukkeld. Eenmaal wakker geschud maakt ze een wat warrige indruk en ze schrikt als ze beseft dat ze kennelijk in de verkeerde tram is gestapt. Hier moet ze helemaal niet zijn. 'Maar waar moet je naar toe dan?', informeert Kees vriendelijk met een aangeleerd Rotterdams accent. 'Jee meisje, dat is helemaal aan de andere kant van de stad', reageert hij wanneer ze hem vertelt waar ze woont. Een taxi nemen, zoals Kees suggereert, kan niet, want ze heeft geen cent te makken. 'Weet je wat', besluit Kees resoluut. 'Stap maar weer in, dan kijken we onderweg wel hoe we jou thuis moeten krijgen'. Iets verderop scoort Kees bij een frietkot net voor het luik dichtgaat twee kroketten. In plaats van naar de remise te rijden, krijgt Kees een lumineus idee. 'Ik breng jou naar huis met de tram. Ik hoef alleen maar van baan te wisselen, wat met deze sleutel zo is gebeurd'. En zo begint een nachtelijk avontuur, waarbij Kees onderweg nog diverse late stappers oppikt, waaronder de leden van een volledig orkest. Bij de centrale beginnen inmiddels de alarmbellen te rinkelen, want de feesttram blijft niet bepaald onopgemerkt. Zijn directe chef, gespeeld door Pieter Lutz, schakelt uiteindelijk de politie in die de tram tot stoppen dwingt. 'Ik eis een verklaring', aldus de chef op hoge toon wanneer zijn ondergeschikte uitgestapt is. Daarin zit de clou in die ik uiteraard niet bekend maak. Ik vermoed dat ik veel bezitters van deze kostelijke DVD op een idee heb gebracht en uiteraard wil ik geen spoiler zijn.

 

 

Ik sip wat na en betreur het dat dit soort kwaliteitseries niet meer worden gemaakt. De verhaaltjes zijn tevens een reis door de tijd. Als Kees iemand wilde bellen, maakte hij gebruik van een telefoon met draaischijf en wanneer hij onderweg was, moest hij op zoek naar een telefooncel die vroeger het straatbeeld rijkelijk sierden. Wat voorts opvalt is dat er volop wordt gerookt door de acteurs. Dat zou nu echt niet meer kunnen. Toch zou ik het toejuichen als deze reeks in een nieuw jasje wordt gestoken met bij voorbeeld Pierre Bokma in de hoofdrol, met als titel 'De mensen van nu'.

 

Afscheid nemen bestaat niet. Niet alleen Marco Borsato denkt daar zo over. Emeritus-pastoor Claude Covemaeker mocht vrijdagmiddag dan een punt hebben gezet achter de kerkelijke vieringen onder zijn bezielende leiding in zorgappartement De Wildenborgh. Wanneer zijn medebewoners een beroep op hem doen -en dat zal ongetwijfeld met grote regelmaat gebeuren- om een bijdrage te leveren aan een persoonlijk afscheid of viering, dan kunnen ze als vanouds op hem rekenen.

 

Achttien jaar geleden begon hij samen met een kleine groep enthousiaste vrijwilligers op gezette tijden kerkdiensten te verzorgen voor een dito groepje mensen. 'En zie hoe het nu is. Veel kerkgebouwen zouden jaloers zijn op zo'n hoge opkomst', riep hij lyrisch bij binnenkomst. Er was dan ook geen vrije stoel meer te bekennen. Supervrijwilliger Ad Martens haalde mijn zitje voor deze middag dan ook uit de tuin, maar wel na een grondige inspectie of deze wel schoon genoeg was voor mijn zitvlak. Recentelijk achtte Claude niettemin de tijd echt rijp om er een punt achter te zetten. 'Het is heel mooi geweest, dat kan ik niet genoeg benadrukken. Maar ze moeten natuurlijk straks niet gaan zeggen 'daar heb je hem weer', dat moment wil ik absoluut voor zijn. Zodoende', zei hij vooraf desgevraagd met een milde glimlach op het immer vriendelijke gelaat.

 

Het religieuze gewaad liet hij deze middag aan de kapstok hangen. Daar was het ondanks de airco voor zijn gevoel toch te warm voor. De stichting Carnaval zal voor de Carnavalsmis eveneens op zoek moeten gaan naar een andere voorganger, want Claude houdt ook dat voor gezien. De vraag is overigens waar deze in 2027 zal plaatsvinden, want de O.L.Vrouwekerk wordt na de laatste dienst aldaar op 28 juni aan de dienst onttrokken. De St. Josephkerk, deze zaterdagochtend het trefpunt van de vaste halfjaarlijkse rommelmarkt, lijkt het meest logische alternatief. Maar wellicht behoort het EKP-gebouw ook tot de mogelijkheden.

Deze laatste eucharistieviering had als motto 'Houdoe en Bedankt'. In deze van RBC geleende kreet kon Covemaeker zich wel vinden. Er zouden nog heel veel bedankjes volgen deze middag. De dienst kende -zoals je van hem kon verwachten- middels het openingslied 'Zo vriendelijk en veilig als het licht' een muzikale start. Covemaeker wist zich daarbij gesteund door toetsenist Ad Buijs en de zangeressen Nel Bakkers en Herma Martens. De laatste moest haar bijdrage acapella ten gehore brengen, want haar begeleider Toon Dekkers was niet op komen dagen. Naar het schijnt was hij gevallen met de hond. Kan gebeuren natuurlijk! Nel Bakkers vervolgde heel toepasselijk met 'Samen Zijn' van Willeke Alberti, wat door zo ongeveer de gehele stampvolle zaal fanatiek en enthousiast werd meegezongen.

 

Tussen de officiele lezingen en gezangen door werden er diverse anekdotes met Claude als 'lijdend voorwerp' wereldkundig gemaakt. Het 'slachtoffer' reageerde meestal met een instemmende knik. 'Maar ik ga deze middag niet prediken. Dat heb ik in de afgelopen achttien jaren al vaak genoeg gedaan'. In de tekst van Prediker kon hij zich echter geheel vinden: HET LEVEN IS AL ZO KORT. ZORG DAT HET ZINVOL WORDT. 'En blijft', maar dat dacht ik er zelf achteraan. Nel Bakkers raakte bij mij een gevoelige snaar toen ze 'De Mallemolen' ten gehore bracht. Met dit wat later haar lijflied zou worden, vertegenwoordigde mijn veel te vroeg overleden vriendin Heddy Lester Nederland destijds op het Eurovisie Songfestival. De tekst heeft nog niets aan kracht ingeboet, zo constateerde ik met genoegen. In de Mallemolen van het leven draait iedereen inderdaad zijn eigen rondje mee. Heel triest dat Heddy's rondje al zo snel hardhandig zou worden onderbroken.

 

Wat is de makke van het menselijk bestaan? Onderstaand gezegde typeert dat perfect.

1. Toen ik jong was, had ik tijd en energie genoeg, maar geen geld.

2. Toen ik halverwege was, had ik geld en energie genoeg, maar geen tijd.

3. Nu ik oud ben, heb ik geld en tijd genoeg, maar helaas geen energie.

 

Dat is in het kort samengevat de tekst van een andere overdenking die Claude Covemaker declameerde. Met zekerheid kan worden vastgesteld dat hij zelf in alle levensfasen over energie nooit te klagen heeft gehad. En tijd, dat wist hij voor iedereen die een beroep op hem deed, wel te maken. En het geld dan, het slijk der aarde? Voor de emeritus-pastoor zijn er veel belangrijkere dingen in het leven. De dienst, een mengeling van profane teksten, gezongen liederen, mooie gedachten en emoties, liep na ruim een uur op zijn einde. Veel sprekers maakten van de gelegenheid gebruik om Claude alle lof toe te zwaaien voor zijn nimmer aflatende inzet. 'We gaan nu afscheid nemen van een mooi mens dat voor veel bewoners en mensen van buitenaf een constante inspiratiebron was'. Zo werd het mooi samengevat.

 

Toen besloot Covemaeker kordaat dat het zo wel mooi genoeg was. 'Kom op mensen, het is nu tijd voor koffie en gebak, en daarna staan er nog wat gastronomische genoegens op het programma. Er is naast een tijd van komen en gaan ook een tijd om er eens lekker van te gaan genieten. En het is mijn wens dat we dat nu gaan doen!' Het bleef ongetwijfeld nog heel lang leuk, gezellig en profaan in De Wildenborch. en natuurlijk blijft Claude Covemaeker naar te hopen tot in lengte van dagen 'gewoon' hun medebewoner. Dus inderdaad,. Marco, afscheid nemen bestaat niet! Heddy's Mallemolen draai ik nog regelmatig! In gedachten draai ik dan dat rondje met haar mee.

 

Een Masterclass van Igone de Jongh in de speciale ambiance van het EKP-gebouw. Dat beloofde een speciale belevenis te worden en dat werd het vrijdagavond ook. Het was in mijn belevenis echter een voorstelling waarin te veel werd gepraat en te weinig gedanst. Ik had dat graag andersom gezien. Hoe onderhoudend het verhaal van haar leven ook is, het gaat bij dans toch om het visuele aspect en op dat punt werd het kleine groepje bezoekers tekort gedaan.

Igone de Jongh, dé prima ballerina van Nederland, kende een glansrijke carrière bij onder meer Het Nationaal Ballet, waarin ze opkwam als Elève, vele hoofdrollen danste en uitgroeide tot de onvolprezen muze van Hans van Maanen. 'Zo werd ik op een gegeven moment aangeduid. Waar dat vandaan kwam, geen idee. Ik hoorde het van Hans die het ook ergens had gelezen. We besloten daar geen tijd aan te verspillen en het maar zo te laten. Maar ik denk dat Hans heel wat meer Muzen in zijn leven heeft gehad', zo vertelde ze luchthartig in het EKP-gebouw.

 

 

De afgelopen twee jaar creëerde ze drie grote eigen voorstellingen en was ze artistiek directeur van de United Ukrainian Ballet Company. Het leven van Igone staat al sinds haar kindertijd in het leven van ballet. Na een carrière van meer dan 35 jaar reageert ze met deze masterclass op de vraag om haar persoonlijke ervaringen en kennis met het publiek te delen.

 

“Ik heb zelf al heel vroeg ervaren hoe het is om op het hoogste niveau te moeten presteren. Die topsportmentaliteit heeft me veel gebracht, maar zeker na mijn tijd als artistiek directeur van de United Ukrainian Ballet Company, ben ik ervan overtuigd dat ik veel te geven en toe te voegen heb aan de methodieken voor de huidige generatie dansers.” Het dansen laat ze in deze voorstelling via een masterclass in interview-vorm over aan een van haar meest getalenteerde pupillen. Daarin ontpopt ze zich als een sympathieke maar volhardende dansdocent die het onderste uit de kan probeert te halen bij haar protoge. Het meisje moet er af en toe hoorbaar van zuchten. Igone maakte wereldkundig dat ze later in het jaar met een nieuwe groep dansers naar Den Haag zal afreizen voor een voorstelling. Het publiek mocht tegen het slot vragen op haar afvuren, een onderdeel dat iets teveel tijd in beslag nam.

 

Alsof De Jongh zelf ook wel aanvoelt dat het wat al te persoonlijk begint te worden, verlegt ze de aandacht dan naar ballerina en psycholoog Edith Eger. Op hoge leeftijd kwam zij in Carré kijken toen De Jongh in 2019 het indrukwekkende 'De Dans Ontsprongen' danste, over haar tijd in het concentratiekamp. Eger, onlangs overleden op hoge leeftijd, blijkt een rolmodel geworden voor Igone. Maar wat Eger is overkomen, te moeten dansen met de beul Joseph Mengele om te overleven, zet de gebeurtenissen in perspectief. Toch blijft het in Californië opgenomen emotionele video-interview bij De Jongh een lange weg uit het dal waar ze destijds zo hard in gevallen is, waar ze met moeite uit wist te klimmen.

 

Dus ook aan de Eucharistieviering met Claude Covemaeker

 

Laatste eucharistieviering in de Wildenborch

vrijdag 29 mei 2026 14:30

 

 

Vrijdag 29 mei is in de ontmoetingsruime de laatste maandelijkse eucharistieviering met emeritus-pastoor Claude Covemaeker. Na achttien jaar enthousiast voor te zijn gaan in de viering acht de 80-jarige Claude het moment gekomen om een punt te zetten achter de maandelijkse eucharistievieringen in de Wildenborch.

Ten overvloede onderstreept de uiterst kleurrijke pastoor deze vieringen altijd met heel veel plezier te hebben gedaan, vooral dankzij de steun van een groot aantal vrijwilligers in De Wildenborch. 'De waardering van de vele bezoekers, zowel van de Wildenborch als van daarbuiten bezorgden me iedere keer veel vreugd. Het was iedere laatste vrijdag van de maand nagenoeg volle bak, maar zoals jij al opmerkte, aan alles komt ooit een eind'. Sinds enkele jaren gaat Claude Covemaeker ook voor in de viering van de Carnavalsmis in de O.L.Vrouwekerk, waar op 28 juni de laatste zondagse kerkdienst wordt gehouden. Daarna wordt deze kerk aan de viering onttrokken. Het IQ Aarmoeinieke zag daar voldoende aanleiding in om Covemaeker in 2025 te eren met de toekenning van de Gouden Bolhoed die hem direct als gegoten zat. Zijn laatste viering in De Wildenborch wordt omlijst met diverse muzikale bijdragen. Ongetwijfeld zal hij zelf ook de gitaar ter hand nemen en een of meerdere liederen ten gehore brengen. Aanvang 14.30 uur.

 

Mijn zondagochtend begon niet bepaald smakelijk. Onderweg naar de ondergrondse containers in het Emile van Loonpark

werd mijn pad gekruist door een dikke bruine rat. Het beestje zette koers naar het achterplein van de cafes die aan de Markt gevestigd zijn.

Het is te hopen dat er nergens een achterdeur open staat, want op zo'n visite zit niemand te wachten. Waar een rat is, zijn er meestal meer. Daarom heb ik het onderhoudsteam van de gemeente Roosendaal dringend verzocht hier snel gepaste (verdelgings)actie op te ondernemen. Met de zomer in zicht moeten de bezoekers zo min mogelijk risico lopen om met deze opvreters geconfronteerd te worden. Saver moet erop toezien dat er zo min mogelijk afval naast de ondergrondse containers wordt geplaatst, want dit afval is een waar eetfestijn voor ratten. Snel wegwerken is daarom in voorkomende gevallen gewenst.

Het is natuurlijk heel jammer dat de ruimte achter de cafes niet beter benut wordt. Hier zou een mooi rosarium op zijn plek zijn, en het bevreemdt me dat de cafehouders zelf helemaal niets ondernemen om deze open ruimte, die slechts dienst doet als parkeerplek, een aantrekkelijker aanzicht te geven. Wellicht kan de gemeente daarover eens contact opnemen met het bestuur van Horeca Markt. Heel jammer dat deze ondernemers slechts oog hebben voor de Markt-zijde. Een groot terras op het achterplein -eventueel aangevuld met een jeu-de-boules-baan- zou het park een mooie impuls geven.

 

 

FOTO-ARCHIEF JAAP PLEIJ - Het Emile van Loonpark is nog steeds 'Een verloren Tuin' zoals auteur Jan Cartens destijds treffend onder woorden bracht in dit prettig leesbare boek.

 

'U komt met de trein uit Roosendaal. Geen probleem, onze studio is op een kwartiertje hooguit twintig minuten lopen. We zien u vanavond graag verschijnen'. Deze geruststellende mededeling mocht ik vernemen toen ik dinsdagmiddag bij Zuid-West-TV informeerde waar deze regio-omroep precies gesitueerd is. Die avond zou het grote lijsttrekkersdebat gevoerd worden tussen de Roosendaalse politieke kopstukken, en als nummer 4 op Lijst 11 - BVNL wilde ik daar uiteraard getuige van zijn.

 

Als mede-oprichter van de lokale Roosendaalse zender Radio Stad FM die later is opgegaan in Zuid-West-TV was ik uiteraard ook zeer benieuwd naar de inrichting van de studioruimte. Ik wist dat het ergens in de omgeving van de meubelboulevard aan de rand van Bergen op Zoom moest zijn, op een adres dat is vernoemd naar Dr. J.R. van Veen, wie dat ook mag zijn geweest. De laatste keer dat ik in die omgeving moest zijn, was toen mijn goede vriend Carlo Lambregts, inmiddels gepensioneerd, daar zijn nieuwe bioscoop Kijk in de Pot opende.

 

Nou, dat 'kwartiertje' viel in de praktijk best tegen. Die meubelboulevard is veel langer dan ik had verwacht. Na zeker een half uur flink doorstappen, kwam het benzinestation in zicht, het laatste bastion der beschaving. Aangezien ik niet wenste te verdwalen in de periferie van onze duostad, daarom binnen maar eens geinformeerd waar die vermaledijde studio in hemelsnaam toch gevestigd is. In gedachten zag ik Angelique Grinwis zich al wanhopig afvragen waar ik toch bleef. Een uiterst behulpzame klant haalde toen het doel van mijn bezoek hem ter ore kwam direct zijn smartphone tevoorschijn. 'U bent er bijna, meneer. Het is hier net achter', klonk het verlossende woord.

 

Het getraceerde gebouw leek aanvankelijk in donker gehuld, maar plots zag ik op de benedenverdieping licht schijnen. En toen ik het sympathieke voorkomen van Iwan van Dijk, lijsttrekker voor de SP ontwaarde, wist ik dat ik goed zat. Het werd tijd ook. Letterlijk, want het duurde niet lang meer eer het enige grote lijsttrekkersdebat van Roosendaal (in notabene Bergen Op Zoom) een aanvang zou nemen. Zoals eerder gerefereerd, liet BN/DeStem dit jaar om nooit opgehelderde redenen verstek gaan bij het organiseren van een debat.

 

De ontvangst verliep uiterst relaxed. Bij de koffie-automaat ging het vooral over de bekende koetjes en kalfjes. Inhoudelijke, politieke discussies werden diplomatiek voor later bewaard.

 

 

Over het debat zelf kan ik vrij kort zijn. Bovendien kunnen belangstellenden dat terug zien op de website van Zuid-West-TV. Tot pittige discussies kwam het zelden. Uitzondering was het debatje tussen Iwan van Dijk (SP) en Evelien van der Star (VLP) over het parkeerbeleid in de gemeente. Voorts veerde ik op toen de steeds schraler wordende voorzieningen in de kleine kernen aan bod kwam. Selda Bozkurt van Burger Belangen Roosendaal kreeg onverwacht de vraag voorgelegd of zij van mening is dat Roosendaal bij gebrek aan commerciële activiteiten in die richting zelf een supermarkt moet gaan exploiteren. Na enige aarzeling antwoordde Selda daar wel een voorstander van te zijn.

 

 

Dat deed mij terug denken aan het eerste onderhoud dat ik had met burgemeester Mark Buijs kort na zijn installatie in de zomer van 2024. Ik had zo ongeveer alle supermarkten gewezen op de mogelijkheid om een vestiging te openen in het Biggelaarcomplex, maar geen van hen hapte toe. Dus ik vroeg Mark recht op de man af of Roosendaal zelf een supermarkt zou mogen opstarten. Ik zag het al helemaal voor me. Een gemeentelijke winkelvoorziening met als hoofdmoot boodschappen van het eigen ROOS-merk, bemenst door mensen met een bepaalde afstand tot de arbeidsmarkt. Op die manier zou het tevens een sociaal project kunnen zijn. Mark vond dat een sympathiek idee, maar hij bracht naar voren dat een gemeente als eenling nooit zo goedkoop zou kunnen inkopen als de commerciële concurrentie. Dat had ik uiteraard zien aankomen. Ik wees hem op de mogelijkheid om samen met buurgemeenten als Bergen op Zoom, Etten-Leur, Halderberge en Breda een cooperatieve vereniging op te richten, wat onze concurrentiepositie sterk ten goede zou komen. Het bleef echter bij een gedachtenwisseling, maar ik zie het nog steeds als een goede manier om eindelijk een supermarkt te realiseren in de Roosendaalse binnenstad die geheel is afgestemd op de wensen van de consument.

 

 

Uit nader onderzoek is gebleken dat een gemeente inderdaad in theorie zelf een supermarkt kan exploiteren, maar dat dit in de praktijk wel aan regels is gebonden. De Wet Markt en Overheid schrijft slechts voor dat Gemeenten eerlijke concurrentie moeten waarborgen en dat er sprake moet zijn van een zwaarwegend publiek belang, bij voorbeeld als er in een klein dorp geen enkele andere supermarkt meer wil zitten en de leefbaarheid in gevaar komt (een zogenaamde 'buurtsuper-constructie' met steun van de gemeente). Nu duidelijk gebleken is dat geen enkele commerciele supermarktonderneming geinteresseerd is in een vestiging in de Roosendaalse binnenstad, is er mijn inziens duidelijk sprake van een zwaarwegend belang. Heel fijn dat ik in Selda een medestander vond voor dit standpunt. Een mooie verdere samenwerking gloort aan de horizon!

.

 

Donderdagochtend waande ik me even terug in de tijd. Bij het uithalen van de brievenbus - dagelijks ritueel- kreeg ik een krant onder ogen met de titel 'Brabants Nieuwsblad'. Was het dan toch waar? Is de wat vlakke BN/DeStem dat voor tachtig procent Algemeen Dagblad (AD) ademt, ten lange leste ingeruild voor dat goede, oude Roosendaalse dagblad van weleer

 

Brabants Nieuwsblad was bepaald geen kwaliteitskrant van het niveau NRC en Trouw, maar het krantje had wel een eigen eigenzinnig karakter. Daardoor kreeg concurrent De Stem nooit een poot aan de grond in Roosendaal. Dat dagblad was in de ogen van veel inwoners slechts 'de krant uit dat arrogante Breda', met overdreven aandacht voor NAC (wat nu helaas nog zo is, JP). Maar onder deze opzienbarende uitgave lag zoals altijd gewoon BN/DeStem. Dat vereiste nadere studie. Al gauw zag ik dat dit een niet zo geslaagde verkiezingsstunt was van de partij Vitaal Liberaal. De krant is een mix van redelijk actueel nieuws, geschreven door oud-journalisten van zowel Brabants Nieuwsblad als BN/DeStem, en een pure verkiezingskatern van Vitaal Liberaal. In journalistiek opzicht is dat niet goed te plaatsen. De hoofdredactie van BN/DeStem denkt daar ook zo over en toonde zich 'not amused' door dit opmerkelijke staaltje van creativiteit. In een kort bericht distancieert BN/DeStem zich dan ook volledig van deze ad-hoc-concurrent.

 

'Wij kregen vooraf een persbericht van deze partij dat nog een keer het Brabants Nieuwsblad zou verschijnen', vertelt hoofdredacteur Jamaica Vink van BN De Stem. 'Om verwarring te voorkomen hebben wij een bericht geplaatst dat de inhoud van deze krant niet goedgekeurd is door de redactie van onze krant'. Partijlid Ben Brans schreef verschillende artikelen die naast die van oud-redacteuren geplaatst zijn en dat werkt verwarring in de hand.

Het is voor oudere krantenlezers nostalgie ten top om het Brabants Nieuwsblad in de brievenbus te krijgen. In 1998 ging deze krant op in BN DeStem. Alleen het tabloidformaat is anders. Het lettertype en opmaak zijn helemaal hetzelfde zoals het Brabants Nieuwsblad van destijds. Dat verklaart dan ook meteen de zorg bij BN DeStem. 'Onze lezers moeten erop kunnen vertrouwen dat onze berichtgeving objectief en onpartijdig is. Wanneer politieke campagnevoering zich hult in de naamgeving van een onafhankelijke krantentitel kan dat gevolgen hebben voor het vertrouwen van de burger in de vrije pers', aldus Vink.

 

Over de berichtgeving van BN/DeStem aangaande de verkiezingen valt ook wel het nodige op te merken. Zaterdagochtend liep ik over de Nieuwe Markt om te zien of daar enige vorm van verkiezingskoorts te beleven was. In mijn D66-periode was het heel gebruikelijk dat alle deelnemende partijen daar met een verkiezingskraam stonden en driftig flyers uitdeelden in de hoop twijfelende kiezers alsnog voor zich te winnen. Deze ochtend liep daar slechts een campagnevoerder die flyertjes uitdeelde van D66. BN/DeStem heeft de verkiezingskoorts niet bepaald aangewakkerd. De berichtgeving over de deelnemende partijen was ronduit karig en weinig inhoudelijk. Daarnaast achtte BN/DeStem het deze keer niet haalbaar om zelf een verkiezingsdebat te organiseren. Ik heb mevrouw Vink nog uitgenodigd om daar tekst en uitleg over te geven in haar vaste column in de krant van zaterdag, maar zoals zo vaak bij deze krant was dat aan dovemansoren gericht. Een ingezonden brievenschrijver heeft zich terecht beklaagd over het uitblijven van zo'n debat. Net als hem ben ik van mening dat er best een andere locatie te vinden zou zijn geweest indien het EKP-gebouw niet beschikbaar was. Wat mij overigens niet bekend is.

 

Roosendaal moest het zodoende stellen met een debatje over de sportvoorzieningen in Roosendaal. Die bijeenkomst was volgepropt met stellingen waarop de lijsttrekkers moesten reageren en zodoende kwam het nooit tot echte discussies. BN/DeStem redacteur Niels Herijgens rept in zijn column over 'een kleffe bende, die verkiezingscampagne'. In zijn ogen ging het er in West-Brabant veel te gezellig aan toe tijdens de 'debatten'. Dat kan zijn, maar namens BVNL heb ik de redactie genoeg munitie aangedragen waar ze het nodige mee konden doen, zoals ons pleijdooi voor het opzetten van cursussen 'Weerbaarheid', georganiseerd door de gemeente in samenwerking met Sport Service Noord-Brabant. Maar helaas, communicatie staat bij de redactie Roosendaal niet bepaald hoog in het vaandel. De burgers van Roosendaal zullen het helaas moeten doen met het lijsttrekkersdebat dat dinsdag 17 maart in de Bergse studio van Zuid-West-TV wordt gehouden en rechtstreeks uitgezonden vanaf 21.00 uur. Het is helaas niet anders. Dat zou voorganger 'Brabants Nieuwsblad' ('het echie' wel te verstaan) nooit overkomen zijn.

 

Het gebruik van een oude krantentitel voor een eigen uitgave is juridisch complex en mag niet zomaar. Hoewel titels op zichzelf vaak niet auteursrechtelijk beschermd zijn, rust er meestal wel een merkrecht op, of kan het gebruik leiden tot verwarring bij het publiek (misleidende reclame/auteursrechtinbreuk).

Krantentitels zijn vaak geregistreerde merknamen. Als een krant (of de uitgever daarvan) nog bestaat, of als de titel is overgenomen door een andere uitgever, is de kans groot dat de titel nog beschermd is in het merkenregister (BOIP). Ook als een krant niet meer verschijnt, kan het merk nog actief zijn. Merkrechten vervallen pas na 5 jaar van ononderbroken niet-gebruik. Bovendien kan een uitgever merkenrechtelijk optreden als een nieuwe uitgave verwarring schept bij het publiek, omdat mensen denken dat het een voortzetting van de oude krant is. Als de krant zeer lang geleden is gestopt (bijv. meer dan 70 jaar na overlijden van de auteur/uitgever of meer dan 5 jaar geen gebruik), is het risico kleiner. Het overnemen van het specifieke, oude lettertype of logo (de "masthead") is inbreuk op het auteursrecht van de ontwerper/uitgever. Wie soortgelijke verkiezingsstunts overweegt, doet er verstandig aan om vooraf het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom (BOIP) register te raadplegen om te zien of de titel nog als merk geregistreerd staat. Bij twijfel is het raadzaam om een jurist te raadplegen om claims te voorkomen.

 

Een dag nadat lijsttrekker Angelique Grinwis van Lijst 11 - BVNL en ik een bezoek hadden gebracht aan Het Huis van de Westrand om de onvrede omtrent het beleid van wethouder Klaar Koenraad met betrekking tot dit wijkhuis op te tekenen, was ik hier weer. Zij het nu met een heel ander doel. De Roosendaalse ex-militair en veteraan Carlo Sletering presenteerde daar onder grote belangstelling zijn recent verschenen boek 'Mijn ware aard is geluk' Hiermee wil hij een tegengeluid laten horen in een wereld die in zijn ogen steeds meer in de greep lijkt van verdeeldheid, conflicten en stuitende agressie.

 

Maar kort na binnenkomst had ik eerst een geanimeerd gesprekje met Carlo's charmante echtgenote Ingrid, die hem met taalkundige raad en daad terzijde heeft gestaan bij het tot stand komen van dit boek. Ik legde haar een taalkundig probleempje voor dat ik inmiddels ook kenbaar heb gemaakt bij Jamaica Vink, de kersverse hoofdredacteur (en niet hoofdredactrice) van BN/DeStem. In een artikel over de WIA-affaire kwam ik deze zin tegen: Het is dinsdag 3 september 2024, een dag voordat deze krant het foutencircus bij het UWV onthult. PARDON!! Ik viel bij het lezen over 'Deze Krant'. Mijn inziens betreft het hier een doorgeplaatst artikel vanuit het AD, het moederblad van BN/DeStem, 70 procent van wat BN/DeStem publiceert, is afkomstig van het AD, daarom pleit ik al zo lang voor een nieuwe, voornamelijk Roosendaals getinte krant). Ik las het bewuste artikel toch echt in BN/DeStem. Hier had dus moeten staan: Een dag voordat onze moederkrant AD het foutencircus bij het UWV onthult........ Ingrid moest daar even over nadenken, maar kwam tot de conclusie dat ik wel een punt had.

 

Terug naar Carlo: In 2020 sloot Sletering een bewogen loopbaan van veertig jaar bij Defensie af. Gedurende die vier decennia zag hij de wereld veranderen, lang niet altijd ten goede, en dat bracht hem er toe om zich te gaan verdiepen in het binnenste van de mens. Zijn psycho-sociale reis leidde tot de conclusie dat de werkelijke bron van vrede in onszelf ligt. Zijn boek is een groot pleidooi om terug te keren naar onze oorspronkelijke essentie: de onschuld van een kind in verbinding met de bron. Hij kan daar boeiend en onderhoudend over vertellen. Het publiek hing in het Huis van de Westrand dan ook aan zijn lippen. 'Ontdek dat je niet het tijdelijke golfje bent op de woelige oceaan, maar het kalme water van de oceaan zelf', zo hield hij de aanwezigen voor. Als kind van ouders die de verschrikkingen van de Japanse bezetting en de gewelddadige Bersiap-periode in het voormalig Nederlands-Indië overleefden, weet Sletering precies waar trauma's toe kunnen leiden. In mijn presentie-exemplaar van 'Mijn ware aard is geluk' tekende Carlo op: In alles zijn we een. De Bron, de Magic ene is een verbinding. Jij bent verbonden.

 

Verbonden ben ik in deze periode zeker, de afgelopen dagen weer heel wat mensen gesproken die vinden dat het anders en beter moet in Roosendaal. Ik merkte tijdens deze bijeenkomst weer eens hoe verbonden de gebruikers zich voelen met dit wijkhuis, waar altijd wat voor ieders wat wils is te beleven. Bestuursvoorzitter Linda de Vink overhandigde mij een exemplaar van De Westkrant met daarin een overzichtelijk overzicht van alle activiteiten die hier dagelijks en wekelijks plaats hebben. Hulde voor de vrijwilligers die dit gaande houden, zou de legendarische Jan Mol hebben gezegd.

 

Bij het optreden van volksmuziekgroep Smidje Verholen afgelopen zondagmiddag in buurthuis Keijenburg sprak ik een collega kandidaat-raadslid, van een andere partij, die het Huis van de Westrand betitelde als 'ouwe meuk'. Maar voor mij is de boodschap wel duidelijk: Het Huis van de Westrand is niet gediend van HUISVREDEBREUK en zeker niet door wethouder Klaar Koenraad (zie mijn eerdere artikelen over dit onderwerp).

Het Huis van de Westrand is juist een schoolvoorbeeld van een kleine maar kordate gemeenschap die succesvol zijn eigen broek weet op te houden, een gemeenschap die een sterk financieel fundament onder hun wijkhuis heeft weten te leggen, en voor wie zeldredzaamheid een vanzelfsprekendheid is. Lijst 11 - BVNL zal er in de komende raadsperiode dan ook alles aan doen om het College van B&W van snode plannen met betrekking tot dit wijkhuis af te houden.

 

 

Ik wil hierbij voorts aantekenen dat koning Willem-Alexander best eens wat nadrukkelijker stil mag staan bij het lot van degenen die het wrede geweld van de Bersiap aan den lijve hebben ondervonden. Hij was er als de kippen bij om in Indonesie excuses te maken voor het vermeende excessieve geweld van de Nederlandse troepen (jonge groene jongens van amper 19 jaar zoals mijn vader die ook maar gestuurd werden), maar over de soldaten en burgers die het leven lieten in de Bersiap-periode zwijgt onze houten klaas-koning nog steeds in alle talen. Zeer terecht dat de laatste Nederlandse veteranen daar nog steeds woedend over zijn. Het is dus hoog tijd voor excuses vanuit Huis ten Bosch. Dat mag desnoods hakkelend geschieden. Als het maar uit het koninklijk hart komt.

Bij het afscheid vertelde ik Carlo dat zijn betoog bij mij herinneringen op riep aan het lied 'Zoek jezelf, broeder, zoek je zelf, zuster' van het Simplisties Verbond. Hij begreep dat niet zo. Daarom maar tot slot de volledige tekst van dit lied (ook terug te vinden op Youtube) hieronder afgedrukt. Na de gemeenteraadsverkiezingen ga ik het boek lezen, en dan kom ik nog een keer terug bij Carlo voor een inhoudelijke gedachtenwisseling. Zo hebben we dat afgesproken. Dus wordt wellicht vervolgd!

 

Simplisties Verbond - Koot en Bie

Allemaal op weg naar niets, doen we zus of zomaar iets

Soms net echt, maar meestal kitsch, want wie speelt er nog zichzelf

Weet je nog wanneer dat was, toen je nog geen ander was

Niet in harnas achter glas, maar je eigenlijke zelf.

 

Refrein:

Zoek jezelf broeder, vind jezelf, wees en blijf alleen jezelf.

 

Dikkerdoenerij genoeg, op kantoor en in de kroeg

Als je nou 's geen masker droeg, zou je dat niet beter staan

Wat moet je met die Januskop, daar schiet niemand iets mee op

't Is een kwestie van een knop, die moet enkel even om.

 

Refrein:

Zoek jezelf zuster, vind jezelf, wees en blijf alleen jezelf.

 

De man die op z'n tenen loopt en alleen zichzelf verkoopt

En nooit iets in z'n oren knoopt, die gaat nog eens lelijk dood

En met make-up van oor tot oor stelt z'n vrouw een ander voor

Dus hebben ze nog steeds niet door dat een glimlach beter staat.

Refrein (3x).

.

 

Dat Rob Jetten afgelopen donderdag een fietstocht onder begeleiding van de gemeente maakte door Roosendaal kwam voor velen als een volslagen verrassing. Neerlands jongste premier ooit zei in een toelichting dat hij graag naar plaatsen graag 'waar mensen samen de schouders er onder zetten'.

Daar kwam bij dat hij wel eens met eigen ogen wilde zien wat Roosendaal met de miljoenen doet die het van de Rijksoverheid heeft gekregen om de leefbaarheid en de veiligheid in de stad te verbeteren. Ter plaatse hoorde Jetten tot zijn verbazing dat 'ons stadje' procentueel gezien de meeste zogeheten aandachtswijken van Nederland 'rijk' is. 'Nou, als dat zo is, dan ga ik straks vanuit de auto een paar ministers wakker schudden en ze aan het werk zetten, reageerde hij gevat. Waar zo'n app al niet goed voor is! Dit kabinet heeft voor de komende jaren extra geld uitgetrokken voor het Nationaal Programma, waar ook Roosendaal gebruik van maakt. Jetten hoopte vanuit het veld tips te krijgen hoe die aanpak zo efficient mogelijk kan worden ingezet. Uit het verslag van mijn vroegere TV-Gazet-collega Jan Martens (nu BN/DeStem) heb ik begrepen dat de D66-er onder meer een bezoek heeft gebracht aan het Kindcentrum De Appel, een basisschool in de aandachtswijk Westrand.

 

 

Helaas was er geen stop ingelast bij wijkhuis Het Huis van de Westrand, waarvan het bestuur steeds in de krant moet lezen dat wethouder Klaar Koenraad hun onderkomen wil slopen zonder die plannen ooit met de betrokkenen te hebben besproken. Lijsttrekker Angelique Grinwis van BVNL en ik deden dat wel en we tekenden diverse zeer verontwaardigde reacties op. Wat ons weer eens duidelijk maakte dat communicatie niet bepaald de sterkste kant is van deze wethouder. Maar natuurlijk wisten wij dat al veel langer. Naar het schijnt kwam Jetten niet met lege handen naar De Appel. Hij had een cadeautje meegenomen voor Yahye van groep 1 die deze dag zijn vijfde verjaardag vierde. Jetten verraste hem met een set kleurstiften.

 

 

Dat is ongetwijfeld een van de laatste cadeautjes die de jeune premier uit heeft gedeeld. Want wie eind oktober nog dacht dat D66 een progressieve partij is, weet nu wel beter. D66, VVD en het CDA schromen niet om de rekening weer aan de hardwerkende mensen te presenteren, wat voor de verkiezingen toch de favoriete doelgroep was van VVD-kopstuk Yesilgoz. Werken wordt juist weer zwaarder belast, terwijl inkomen uit werk nu al veel heviger wordt belast dan inkomen uit vermogen, waar je minder hard of zelfs helemaal niet voor hebt moeten krom liggen. De vrijheidsboete - het kabinet hangt kennelijk nog steeds de waangedachte aan dat Poetin zijn tanks richting Nederland zal sturen- moet eveneens hoofdzakelijk door lage- en middeninkomens worden opgehoest. De hypotheekrenteaftrek, waar vooral de hogere inkomens van profiteren, wordt weer eens tegen iedere logica in ongemoeid gelaten. Als ik Yahze was, zou ik maar eens goed controleren of het setje kleurstiften dat hij van Jetten kreeg, wel volledig is. Het heeft er alle schijn van dat de premier het rode exemplaar voor zichzelf heeft gehouden, want dit Kameleon-kabinet wil met die viltstift nog heel wat leuke dingen voor de mensen wegstrepen.

 

 

FOTO - Rob Jetten in een geanimeerd gesprek met burgers die hij op zijn pad trof - Foto Gemeente Roosendaal

 

De datum 8 maart nadert met rasse schreden. Op die dag kan in Biddinghuizen voor het laatst het Ijsbeeldenfestival bezichtigd worden. Het thema 'Let's go to the movies' sprak me nogal aan en daarom besloot ik om samen met fotograaf Henry Perdaems nog snel een bezoek te brengen. Dat uitstapje werkte in meerdere opzichten verhelderend. Nederland Vol? Nou, wie dat beweert is nog nooit in de Flevopolder geweest. Zelden zo'n leeg landschap mogen ervaren.

 

 

Na een uiterst vriendelijke ontvangst door Eva Gutteridee werden we van harte uitgenodigd om deze ijselijke ervaring zelf te ondergaan. 'Zijn jullie dik genoeg gekleed?', vroeg ze enigszins bezorgd toen ze zag dat ik slechts een dun overjasje bij me had. Dat kledingstuk was bepaald geen overbodige luxe. Bij ijsfestival verwacht je geen zonnig festijn aan te treffen, maar dat het zo koud zou zijn, daar had ik geen moment bij stilgestaan. Fotograaf Henry was bepaaldelijk beter beslagen ten ijs gekomen. Al bij binnenkomst moest ik direct aan Harry Vermeegen denken. Die kreet 'Wat is het koud, hè?' van zijn maatje Henk Spaan is me altijd bij gebleven en drong nu wel erg hardnekkig door in mijn geheugen. Dus maar even niet aan kou denken en de aandacht volledig vestigen op de prachtige creaturen die we opgesteld in boeiende schouwspelen te zien kregen. Maar liefst 45 internationale kunstenaars zijn met honderdduizenden kilo's ijs en sneeuw in de slag gegaan om de bezoekers een onvergetelijke ervaring te bezorgen. 'Wat gaat er na 8 maart met die beelden gebeuren', vroegen Henry en ik ons af. 'Nou, dat is heel simpel', antwoordde Eva laconiek, 'We brengen de beelden naar buiten en dan smelten ze vanzelf als sneeuw onder de zon. Binnen wordt de koeling dan snel uitgezet'. Dat moet ook een spectaculair gezicht zijn, 300.000 kilo ijs en 275.000 kilo sneeuw zien smelten. Het water wordt daarna afgevoerd, maar het is toch eeuwig zonde dat de beelden niet kunnen worden bewaard of getransporteerd.

 

 

Gelukkig konden we nu nog genieten van ijzige taferelen uit bekende films, waaronder Jaws (reuzenhaai), Jurassic World (dino's), Ghostbusters (Stay-Puft Marshmallow Man), en Alice in Wonderland. Onderwaterwerelden worden tot leven gebracht door scènes met Nemo, SpongeBob en de Kleine Zeemeermin. Actiehelden zijn vertegenwoordigd door Marvel's Avengers, Thanos en scènes uit Pulp Fiction. De beelden zijn prachtig belicht en bevinden zich in een hal van grote afmetingen. Natuurlijk maakten Henry en ik van de gelegenheid gebruik om elkaar in allerlei bijzondere poses te fotograferen. Waar zo'n smartphone al niet goed voor is. Na enigszins opgewarmd te zijn, zetten we koers naar het schilderachtige plaatsje Elburg, waar we ons direct eeuwen terug in de tijd waanden. Floris-tafereeltjes overal waar je maar kijkt. De terugreis verliep helaas minder soepel. Verschillende opstoppingen bij Utrecht maakten van het autoritje een ware martelgang, terwijl 's ochtends alles juist zo gladjes verliep. Dit soort uitstapjes toch voortaan maar in het weekeinde plannen, luidde onze slotconclusie. In tegenstelling tot het groene- en waterrijke Flevoland zijn Neerlands wegen zo vanaf circa 15.00 uur doordeweeks helaas wel vol. Wat heet: overvol.

  

Hoe vaak betrokkenen uit de krant hebben moeten vernemen dat wethouder Klaar Koenraad het wijkhuis Huis van de Westrand wil laten slopen, is haast niet meer bij te houden. Dat is ook de teneur van de kritiek die we donderdag optekenden in de omgeving van het wijkhuis: 'Er wordt slechts over ons gepraat, en niet met ons. Daar zijn we nou echt KLAAR mee, het is te hopen dat wethouder KLAAR Koenraad dat eindelijk beseft', aldus een erg boze buurtbewoner en vaste gast in het buurthuis.

 

Lijsttrekker Angelique Grinwis van BVNL - Roosendaal kan dat gevoel volledig onderschrijven. 'De mensen die ik vanmiddag heb gesproken zijn terecht erg boos. Waarom moet dit buurthuis dat draait als een tierelier zo nodig worden gesloopt? Nooit heeft Koenraad dat duidelijk kunnen maken. Sterker nog, ze is nog nooit in het buurthuis geweest om overleg te plegen met het wijkhuisbestuur. Nu heeft ze via een woordvoerder -dus niet eens zelf- laten weten dat ze eindelijk toch ingaat op de uitnodiging om langs te komen. Dat voelt als mosterd na de maaltijd. Binnen twee weken zijn er gemeenteraadsverkiezingen en kort daarna treedt er een nieuw College van B&W aan. Het is niet gezegd dat -en als het aan mij ligt- keert GL/PvdA niet terug in het College. Ik heb het eerlijk gezegd wel gehad met deze wethouder. Haar beleid heeft de gemeente miljoenen euro's gekost. Het is toch een gotspe dat de Avans Hogeschool geen huur in rekening wordt gebracht voor het complex waar ze al jaren gratis gebruik van mogen maken, terwijl Avans dat huurbedrag gemakkelijk kan ophoesten. Het budget voor de verbouwing van het EKP-gebouw is met ruim 800.000 euro overschreden. Daar deed Koenraad ook nogal achteloos over, in de trend van 'Foutje, Bedankt!. Nou, zo zit ik niet in elkaar. Dit soort bestuurlijke blunders kunnen toch niet zonder gevolgen blijven?', stelt Grinwis een retorische vraag.

 

 

Ze wijst nadrukkelijk op de inspanningen die de vele vrijwilligers zich getroost hebben om van het wijkhuis een echt Huis van de Westrand te maken. 'Dit is een schoolvoorbeeld van een waar sociaal trefpunt. Er gebeurt hier van alles, geregeld zijn hier activiteiten die druk worden bezocht. Bovendien is het dak onlangs helemaal vernieuwd. Slopen is in dit geval pure kapitaalsvernietiging. Wethouder Koenraad trekt de regie volledig naar zich toe, zonder vooraf grondig overleg te plegen met deskundigen en direct betrokkenen. 'Dit is gekkenwerk', heeft een bekend politiek kopstuk ooit gezegd in de Tweede Kamer. Nou, die uitlating is volledig van toepassing op het beleid van Koenraad'.

 

 

Het voornemen om het wijkhuis te slopen maakt deel uit van de plannen voor de Westrand. Het College wil dit deels verpauperde gebied een compleet nieuw hart geven, met beduidend meer groen dan nu het geval is. Daarnaast zijn er nog eens 150 nieuwe woningen gepland. Over de plannen met de Westrand is het laatste woord echter nog lang niet gezegd. Ook niet na de gemeenteraadsvergadering van donderdag 5 maart, waarbij het ontwikkelkader voor de Westrand nader wordt besproken. Dat de Kruiskerk eveneens op de nominatie staat om geslachtofferd te worden aan de sloophamer is veel partijen eveneens in het verkeerde keelgat geschoten. Wethouder Koenraad staat dus een heet avondje te wachten.

 

 

De Avans Hogeschool blijft met de Ad-Academie in elk geval tot en met 31 december 2028 in Roosendaal gevestigd. Dat heeft het College van burgemeester en wethouders besloten. Voor het gebruik van het gebouw aan het Mill Hillplein 1 wordt geen huur gevraagd. Wel betaalt de onderwijsinstelling de eigenaars- en gebruikerslasten. Met het besluit wil het college voorkomen dat de Stichting Ad-Academie Avans/HZ op korte termijn uit de stad vertrekt. Volgens het gemeentebestuur is het behoud van het hbo-onderwijs belangrijk voor de leefbaarheid, veiligheid en economie van Roosendaal.

 

 

REDACTIONEEL COMMENTAAR: Helaas heeft het College nooit duidelijk kunnen maken waarom dat zo belangrijk is. Het is niet aantoonbaar dat Avans de leefbaarheid in Roosendaal versterkt, en hoe de aanwezigheid van deze instelling de veiligheid ten goede komt, is volstrekt mistig. In economisch opzicht is Avans eveneens van weinig betekenis voor Roosendaal. De studenten komen 's ochtends en vertrekken ' s avonds weer. Daar wordt de middenstand niet bepaald vet van. Een non-redenering dus van het College.

 

Op woensdag 4 maart treden de lijsttrekkers van de twaalf partijen die op woensdag 18 maart deelnemen aan de gemeenteraadsverkiezingen op een voor het Atik Stadion wat ongebruikelijke wijze in het strijdperk. In het kader van het Sport- en beweegdebat 2026 debatteren zij over drie thema's, te beginnen met de stelling: In Roosendaal gaan we in de komende vier jaar investeren in meer en betere sportaccommodaties.

 

Er zijn te weinig sportaccommodaties in Roosendaal. Het gaat om zowel binnensport als buitensport. Hierdoor kunnen scholen niet aan de wettelijke eis voldoen om voldoende gymles te geven en moet de eredivisie zaalvoetbalvereniging uitwijken naar sporthallen buiten de gemeente voor haar thuiswedstrijden. Dit is zeer onwenselijk en vraagt om een voortvarende aanpak in de komende periode.

 

Thema 2 staat in het teken van zogeheten beweegvriendelijke wijken. De wijken Kalsdonk, ‘t Oude Centrum, Langdonk, Westrand en Kroeven zijn onderdeel van het Nationaal Programma Roosendaal. Een belangrijk element in dit programma is hoe de wijk eruit ziet. Een beweegvriendelijke, groene openbare ruimte is een belangrijke basis voor ontmoeting, gezondheid en trots op de wijk. Dit is nu nog veel te weinig het geval en vraagt om investeringen vanuit de gemeente. De stelling luidt dan ook:

In de komende periode gaan we investeren in het realiseren én

onderhouden van een beweegvriendelijke en groene openbare ruimte in de wijken Kalsdonk, ‘t Oude Centrum, Langdonk, Westrand en Kroeven.

 

Thema 3 behelst steun aan initiatieven vanuit de

samenleving. Voldoende sportaccommodaties en een openbare ruimte die uitnodigt tot bewegen is onvoldoende. Het is ook van belang om initiatieven te stimuleren en te faciliteren vanuit de samenleving. Dit kan gaan om sportverenigingen, sportondernemers of buurthuizen maar ook om

informele burgerinitiatieven. Om ervoor te zorgen dat deze initiatieven zelfredzaam worden en blijven, is (tijdelijke) ondersteuning door professionals noodzakelijk. Dit vraagt om een investering vanuit de gemeente. De stelling luidt: De gemeente gaat meer investeren in professionals zoals jongerenwerkers, welzijnsmedewerkers en buurtsportcoaches om gezonde, maatschappelijke initiatieven van (sport)verenigingen,

(sport)ondernemers, buurthuizen en burgers te ondersteunen en te

faciliteren.

 

Het exacte programma ziet er alsvolgt uit:

 

4 maart 2026: 1900-2100

Atik Stadion RBC

1845-1915: Inloop en netwerken

1915-1920: Start debat

Debatleider Erik Lenselink geeft een korte intro op het programma en het doel van het debat.

2043-2045 Afsluiting door debatleider en start naborrel

2045-2115 Naborrel en netwerken

 

 

FOTO-ARCHIEF JAAP PLEIJ - Pierre van Hooydonk begon zijn imposante carriere op prille leeftijd bij RBC. 

In zijn Max-Magazine-rubriek 'Bode houdt Huis' behandelt Emil Bode in nummer 9 een aantal zogeheten vrekkentips. Hij voert daarbij een mevrouw van 86 jaar op die hem trots heeft gemaild dat zij sinds 1959 dezelfde fohn heeft. Die het dan ook nog doet, veronderstel ik, want de zolder is heel geduldig als kerkhof voor defecte apparaten. Ik beschik ook over zo'n trouwe huisvriend die me nimmer in de steek laat (even afkloppen). Ik heb mijn koelkast van het merk Ruton aangeschaft in 1983 en hij functioneert nog prima zonder ook maar een mankementje of onderhoudswens. Het is zelfs niet nodig om dit 'oudje' regelmatig te ontdooien. De ijsvorming heeft 'Ruton uitstekend onder controle. Zijn potentiele opvolger staat pal naast 'Ruton'. Geduldig wachtend tot hij zelf eens een keer aan het werk mag. Om die reden heb ik dit apparaat 'Prins Charles' genoemd. De koning van Engeland met de flaporen moest immers ook heel lang wachten om te doen waar hij voor in de wieg was gelegd. Ik ben benieuwd wanneer bij mij thuis de troonwisseling gaat plaats hebben. Vooralsnog zijn er geen tekenen dat Ruton aan zijn pensioen toe is. Laat staan zijn begrafenis.

 

 

Ruton,was voorheen een stofzuigermerk van RUDOLF BLIK uit Den Haag. De naam en de productie werd overgenomen door Philips en ondergebracht bij RADOMA BV. Later werd dit ELPRO BV. Het merk werd uitgebreid met wasautomaten, koel en vrieskasten, mixers, strijkijzer en citruspersen. Het bedrijf is gestopt rond het jaar 2000.

 

Het was een heel goed idee van programmeur Immer Roelandse om het duo Terraluz voor een zondagochtendconcert naar het EKP-gebouw in Roosendaal te halen. Zangeres Ema Lucas en gitarist Andres Huhner maakten er een sfeervol concert van dat het (schaarse) publiek van begin (11.00 uur) tot eind (12.15 uur) moeiteloos bleef boeien. Huhner is tevens een verdienstelijk zanger en Ema weet met de gitaar ook wel raad. Op die manier vulden ze elkaar prima aan met hun mix van Portugese fado en jazz, aangevuld met enkele Spaanse en Engelstalige nummers. Beiden ontpopten zich ook als boeiende vertellers. Ema Lucas heeft een mooie, pittige en ietwat uitdagende uitstraling, en is ook nog gezegend met een mooie, zuivere stem die alle registers schijnbaar moeiteloos beheerst. Ik kon mijn ogen eerlijk gezegd niet van haar afhouden. Dit intieme concert had in de avondprogrammering van het EKP-gebouw zeker niet misstaan. De voorstelling zou echter nog aan kracht winnen indien er enkele danselementen aan worden toegevoegd. Op diverse nummers in dit brede repertoire zijn ongetwijfeld heel boeiende choreografieen te bedenken. Ik hoop dat zij of hun impresario daarmee aan de slag gaat.

 

Na een tussenpauze van nog geen twee uur kon ik weer terug naar het EKP-gebouw. Onderwijl hoorde ik dat Koos Postema op 93-jarige leeftijd is overleden, en dat stemde direct treurig. Koos wist als presentator je het gevoel te geven dat hij bij je in de huiskamer zat. In het EKP-gebouw werd intussen alles in gereedheid gebracht voor de eerste jazz-instuif van Jazz750 onder leiding van Ton van de Geijn in 2026. Alleen Ton zag ik aanvankelijk nergens. Dat bleek ook te kloppen, want Ton bleek ziek te zijn, zo deelde voorzitter Hans Verbraak mede. 'En als Ton niet bij zijn eigen jazzfeestje is, dan is Ton ook echt ziek', voegde Verbraak er nog aan toe. Dat de aftrap van 2026 net als het kerstconcert op 24 december in het EKP-gebouw plaats had, maakte duidelijk dat het met de renovatie van de St. Jan maar niet wil vlotten. Dat kerstconcert stond namelijk oorspronkelijk in de St. Jan geprogrammeerd. 'Maar we kunnen in ieder geval weer van start gaan', riep Verbraak nog enthousiast. Gelukkig was ik ruim op tijd, want de foyerruimte liep al snel helemaal vol. Eigenlijk had het concert net zo goed in de zaal kunnen plaatsvinden. Jammer dat Ema Lucas niet was blijven plakken. Dat had een mooie culturele kruisbestuiving opgeleverd.

 

Laatst werd ik tijdens mijn vaste koffie-uurtje in een van de zorginstellingen die Roosendaal rijk is aangesproken door een oudere heer die ik achteraf het beste kan omschrijven als een gemeenteraadsverkiezingen-scepticus. Met een prangende vinger wees hij me op een krantenartikel over de aanstaande gang naar de stembus. Wat heeft dat nou voor zin? Aldus zijn retorische openingsvraag.

 

'Als Donald Trump zo ongeveer in zijn eentje de grootste macht ter wereld kan leiden, dan moeten de burgemeester en de wethouders toch heel gemakkelijk zonder verdere bemoeienis van buitenaf een stadje als Roosendaal kunnen besturen. Dat gaat een stuk sneller en bespaart de gemeenschap een flinke som geld. Al die raadsleden kosten jaarlijks een vermogen en wat krijgen we er voor terug? Laat Mark Buijs gewoon decreten tekenen net als Trump en klaar is Kees. Ja toch?', ging hij onverdroten verder. 'Nee toch', antwoordde ik gelaten. Donald Trump is bepaald geen schoolvoorbeeld als leider van een voorbeeldige natie waarin alles op rolletjes loopt en iedereen flierefluitend door het leven gaat. Sterker nog, steeds meer Amerikanen moeten dagelijks het vege lijf zien te redden, want een sociaal vangnet zoals in veel West-Europese landen, kennen ze in Amerika niet. Epstein, de zedendelinquent, wist een netwerk op te bouwen dat vrijwel de hele wereld omspande. Dat leidde tot een elitair corrupt systeem waarbinnen de betrokkenen het slechtste in elkaar naar boven haalden. De grote baas duldde geen tegenspraak en liet zich slechts omringen door kruiperige hielenlikkers. Wie dwars lag, werd genadeloos buiten gegooid. Moeten we dat in Roosendaal willen, beste man? Nee toch. Nu hebben wij het geluk dat burgemeester Mark Buijs een bijzonder aimabele persoonlijkheid is die het democratisch erfgoed hoog in het vaandel heeft staan, maar wanneer de macht zonder tegenmacht regeert, ligt het gevaar van machtsmisbruik en ontsporing op de loer.

 

Sta toe dat iemand als Epstein de alleenheerschappij heeft over een prive-eiland, louter gesteund door 'vrienden' die volledig naar zijn pijpen dansen en er vallen gegarandeerd slachtoffers. Natuurlijk was Epstein een geval apart, maar wanneer bestuurders van welk orgaan dan ook ongeremd zonder de mogelijkheid van bijsturing, inspraak en tegenspraak hun gang kunnen gaan, dan vallen er gegarandeerd slachtoffers. In het 'klein' is dat bij voorbeeld al gebeurd in het Noord-Brabants Museum in Den Bosch. Het conflict aldaar dat nog steeds voort duurt, behelst een ernstige vertrouwenscrisis en een vermeende 'angstcultuur', veroorzaakt door het functioneren van de huidige directeur. Tientallen medewerkers sloegen in februari 2026 alarm over de werksfeer, de koers van het museum en een sterke daling in bezoekersaantallen. Het bestuur van het museum weigert vooralsnog in te grijpen in de organisatie, met als gevolg dat steeds meer medewerkers afhaken. En ik hoef de naam van Matthijs van Nieuwkerk maar te laten vallen. Hoewel hij 'slechts' de presentator was van 'De Wereld Draait Door' (DWDD), en dus niet de baas, dat is in principe immer de eindredacteur, wist Matthijs door zijn grote bek toch veel medewerkers een hartverzakking te bezorgen met niet zelden desastreuze gevolgen. In ons eigen Huis van Roosendaal leidde een conflict tussen twee wethouders ook tot tweespalt, en moest de gemeenteraad er aan te pas komen om de zaak weer in goede banen te leiden. Inderdaad, de gemeenteraad kost een lieve duit, aan de democratie zijn nu eenmaal kosten verbonden, maar we kunnen dit orgaan toch maar beter in ere houden. Dus beste man, ik zou toch maar gaan stemmen op 18 maart. In veel landen zouden ze daar een spreekwoordelijke moord voor doen.

 

Ten overstaan van een volle zaal riep Johan Derksen enkele jaren geleden jong-gepensioneerden op vanaf dat moment zoveel mogelijk leuke dingen te gaan doen. Dat leverde hem in De Kring een daverend instemmend applaus op. Onlangs kreeg Derksens oproep navolging via het 'Handboek voor Zestigers', geschreven door Wies Verbeek. 

 

Ook volgens haar is er voor deze leeftijdscategorie nog heel wat uit het leven te halen. Deze goede raad was aan mij wel besteed. Nu ik nog pakweg zestien maanden tot haar doelgroep behoor, heb ik heel wat attracties bezocht die op mijn to-do-lijstje stonden. Met een bezoek aan 'Naturalis' in Leiden is het lijstje voltooid, maar inmiddels denk ik aan een vervolglijstje. Want er is niets leukers dan zeker in dit jaargetijde een dagje op stap te gaan met de trein en je te laten verrassen op onbekende plekken of bestemmingen waar je lang niet meer geweest bent. 

 

'Mijn boek had bijna 'Het feest kan beginnen' geheten. Want dat is mijn kernboodschap. Als zestiger ben je mits gezond nog fris en jong. Er ligt nog zo'n lange tijd voor je. Je stopt met werken, de kinderen zijn al lang het huis uit, kleinkinderen zijn er voor in de plaats gekomen en ineens beschik je over een surplus aan vrije tijd die je geheel naar eigen wens mag invullen', aldus de auteur die met haar zestig jaar zelf ook nog fris en fruitig oogt. Toen ze merkte dat veel van haar leeftijdsgenoten na hun pensioen in hun vaste patroon bleven zitten, besloot ze de pen ter hand te nemen om hen te wijzen op de nieuwe wereld die voor de zestigers is opengegaan. Wies heeft allereerst een inventaris gemaakt van vragen waar zestigers zo mee rondlopen. Om dat te weten te komen is Wies eerst met vrienden, familie en bekenden gaan praten. Ook plaatste ze oproepjes op sociale media. Uit eigen ervaring wist ze al het nodige over lifestyle en gezondheid, maar van wonen en pensioen had ze naar eigen zeggen 'de ballen verstand'. In rap tempo werd ze op allerlei terreinen bijgespijkerd door tientallen deskundigen. Wies bleef doorvragen tot de materie voor haar helemaal helder was. 'Een hoogleraar moest me iets drie keer uitleggen voor ik het begreep. Maar die moeite nam ik voor lief. Wetenschappelijk moet alles natuurlijk wel kloppen. Niemand zit op desinformatie te wachten. Dat zou zelfs grote risico's met zich meebrengen'. Toen de broodnodige informatie eenmaal was binnen geharkt, kon het schrijfproces een aanvang nemen. Haar teksten doorspekte ze met persoonlijke bevindingen. Het schrijven van dit boek was voor Wies tevens een leerproces. 'Zo had ik nog nooit nagedacht over 'gelijkvloers wonen'. Dat was een ver van mijn bed-show. Maar op 'onze' leeftijd kan dat best actueel worden'. 

 

Nederland telt momenteel zo'n 2,29 miljoen zestigers. Meer dan ooit tevoren. Driekwart van hen heeft een levensverwachting ouder dan tachtig. In die pakweg twintig jaar is er volgens Wies nog heel wat mogelijk. Een nieuwe carriere opbouwen, alsnog voor jezelf beginnen, (of mijn ultieme droom 'een nieuw huis-aan-huisblad in de gemeente Roosendaal in de markt zetten, zodat ik eindelijk al mijn verhalen kwijt kan op de manier die ik zelf voor sta'), een nieuwe liefde, een nieuwe studie, nog meer dagtripjes maken en van (korte) vakanties genieten. Pisuisse wist het al toen hij zong 'Mensch durf te leven'. Aan zijn leven kwam echter op het Amsterdamse Rembrandtplein een plotseling einde door toedoen van een liefdesrivaal.

 

Belangrijke vragen komen ook aan de orde in dit boek. Zoals: welke gezondheidschecks moet ik doen vanaf mijn zestigste?, Wat zijn de beste datingsites voor zestigers?, valt er nog iets te doen aan hetlibido-verval? en 'Wat is de grootste financiele fout die zestigers maken? 

 

FOTO - Ik heb het boek 'Handboek voor zestigers' van Wies Verbeek met plezier en grote interesse gelezen. Als je zoals ik tot de doelgroep behoor is het vaak een 'feest der herkenbaarheid', maar haar tips kunnen ook voorkomen dat je ernstig de fout ingaat. Je zou het eigenlijk regelmatig moeten nalezen wanneer je als senior met nieuwe situaties wordt geconfronteerd. Het boek is verschenen bij Ambo Anthos tegen de prijs van 23,99 euro.

 

Toen ik vrijdagmiddag met de trein terugkeerde van een bezoek aan Naturalis in Leiden viel het me op dat de afstand tussen Den Haag en Leiden behoorlijk groot is. Toen moest ik even terug denken aan de buskruitramp die ruim twee eeuwen geleden een groot gat sloeg in de Leidse binnenstad. Op 12 januari 1807 ontplofte aan het Steenschuur een vrachtschip met 37 ton buskruit met een enorme ravage als gevolg. Die ramp kostte ongeveer 160 mensen het leven; ruim 2000 anderen raakten gewond.

 

Lodewijk Napoleon, onze eerste koning, was op dat moment aan het werk in Huis ten Bosch, zijn tijdelijke paleis in Den Haag. Hij hoorde het vanuit zijn werkkamer niet in Keulen maar in Leiden donderen. Lodewijk werd zijn leven lang geplaagd door diverse kwalen, maar met zijn gehoor moet het wel goed gezeten hebben, want hij schrok zich een ongeluk. Toen het enigszins duidelijk werd uit welke hoek het donderende lawaai kwam, aarzelde de koning geen moment. Hij liet zijn koets voorrijden en de daarvoor gespannen paarden de sporen geven om zo snel mogelijk ter plekke te zijn. Lodewijk stak bij aankomst zijn handen letterlijk en figuurlijk uit de mouwen en besloot te redden wat er nog te redden viel. Onvermoeibaar gaf hij leiding aan het reddingswerk en de afvoer van de gewonden. Daarmee schreef hij onbedoeld geschiedenis. Niet eerder was een Europese vorst op deze manier in actie gekomen.

 

Na het Leidens Ontzet is de Leidse buskruitramp waarschijnlijk de historische gebeurtenis die de grootste impact op de stad had. Een aanzienlijk deel van het centrum van Leiden werd bij de ramp weggevaagd. De explosie sloeg zo een groot gat in de stad. Op de plek van de ramp bevindt zich tegenwoordig het Van der Werfpark.

 

Het schip aan het Steenschuur, een gracht in het verlengde van het Rapenburg, zat vol met buskruit. Aan boord bevond zich maar liefst 37 ton van het explosieve goedje. De gevaarlijke scheepslading ontplofte iets na vier uur ’s middags. Het scheepsroer van het compleet vernietigde schip kwam maar liefst een kilometer verderop terecht, bij de Hoogewoerdse Poort.

 

Het optreden van de koning sloot goed aan bij zijn ambitie om zich te profileren als een betrokken vorst en het vertrouwen van de bevolking te winnen. Zo zette hij onder meer militairen in bij het ruimen van puin en liet hij de hulpverlening coördineren. In het Haagse paleis Huis ten Bosch richtte hij verder een noodhospitaal in en later zette hij een eerste landelijke geldinzamelingsactie voor de zwaar getroffen stad op poten. Deze bracht bijna 2 miljoen gulden op. Door deze ontwikkelingen wordt de Leidse buskruitramp ook wel eens aangemerkt als de eerste nationale ramp van ons land.  

De jaarlijkse Gebedsviering, beter bekend als de Carnavals-Mis, werd deze zondagochtend door de (ad-Hoc)kerkgangers met een gevoel van nostalgie beleefd. Dat kon ook niet anders. Het was voor de laatste keer dat de Tullepetaonen hier voor deze beleving bij elkaar kwamen. In mei van dit jaar wordt de O.L. Vrouwekerk zoals dat heet 'onttrokken aan de Eredienst' en zal de stichting Carnaval voor deze viering vrijwel zeker overstappen naar het aan de overkabnt gelegen EKP-gebouw. Dat kan ook niet anders, want de renovatie van schouwburg De Kring is dan bij lange na nog niet voltooid. Het gevolg was wel dat deze viering een ongekend 'MEEJ EN ZIEL'- karakter had. Zielloos werd het geen moment. 

 

De viering stond vanaf klokslag 10.30 uur net als de twee voorgaande jaren onder de beZIELende leiding van pastor-emeritus Claude Covemaeker, tevens IQ-Gouden Bolhoed-drager en lid van het College van Gouden Boldoeddragers sinds 2025, het jaar van zijn 'kroning'. Zo trots als een pauw paradeerde Covemaeker, uiteraard met de Gouden Bolhoed op de grijze bol, vanaf buiten naar het altaar, met de stichting Carnaval Roosendaal en enkele leden van het College van B&W in zijn gevolg. Voorzitter Jacqo van Gastel van de SCR riep in zijn welkomstwoord met het oog op de toestand in de wereld op tot bezinning en reflexie. 'Dit leutige feest staat nu meer dan ooit in het teken van elkaar opzoeken, elkaarondersteunen en elkaar een hart onder de riem steken', aldus Van Gastel. 

 

'Zat de kerk elke zondag maar zo vol. Dan had het gebouw open kunnen blijven', wees mijn buurman van deze ochtend op de massale drukte. Niet voor iedereen was er plek in de kerkbankjes. Achterin werden de rijen staande gesloten. Vaste OFpredikant Radboud van der Linden belichtte de ware ziel van Roosendaal en zijn Tullepetaonse inwoners. 'Meej carnaval geeft de Roosendaler zijn ziel helemaal bloot en praot hij weer opvallend vaak in zijn eigen taol. Dat moet gestimuleerd worden, want ons Roosendaols is toch een prachtige taol', ontketende Radboud moeiteloos een daverend applaus. Het kon niet uitblijven. Ook deze keer waren Claude Covemaeker en zijn gitaar onafscheidelijk. Hij had voor deze bijeenkomst een echte meediener gekozen. 'Het leven is zo kort, zorg daarom dat het de moeite waard wordt', zo klonk het ongeveer uit zijn eerbiedwaardige mond. Niet alles was in het achterste gedeelte van de kerk goed te verstaon. Jammer dat ze hier nooit een extra geluidsbox hebben geplaatst. 

 

Deze viering mag dan een leutig karakter hebben, zoals het goed katholieken betaamt, werd de collecte niet overgeslagen. Dat wordt zo langzamerhand een precair probleem, want steeds minder mensen, dus ook Tullepetaonen, hebben nog echte centen in hun zak. Gelukkig voor het kerkbestuur zijn hun discipelen nog wel gul van geest en portemonnee. In het mandje lagen heel wat opgespaarde briefjes, zag ik in het voorbij gaan. De dienst werd na ruim een uur van muzikale bezinning afgesloten met de samenzang 'Mijn Stadje', het officieuze volkslied van Roosendaal (het lied wordt immers lang niet alleen tijdens carnaval aangeheven, JP). Maar het blijft een waarheid als een koe. 'En wa d'ík zeg, wit deze eele zaol, 't waar nerreges toch zo leutig as in Roosendaol'.

 

Bij buitenkomst werden de kerkgangers met een kopje dampende koffie opgewacht door het IQ Aarmoeinieke, al sinds mensenheugnis de vaste gastheer op De Kaai. Onder het genot van een bakkie leut (in dubbel opzicht) warmden de Tullepetaonen (het was bitter koud) zich van binnen wat op onder de tonen van het Kaai-lied 'Kende gij Sjef, Kende gij Lena' (de vroegere uitbaters van cafe De Veestallen, het thuishonk van het IQ) , wat op zijn beurt weer het officieuze volkslied is van De Kade. Het klonk weer Kaai-goed, het lied werd dan ook meej hart en ZIEL vertolkt door de merendeels pensioengerechtigde zwarte bolhoeden.

Met vier maanden te gaan tot de sluiting is nog niet bekend hoe de toekomst van de O.l. Vrouwekerk er uit ziet. Er gaan stemmen op om een supermarkt te vestigen in dit complex. Op zich is dat niet zo'n onlogische gedachte, want een supermarkt is toch ook een plek van ontmoeting en (soms) bezinning. 

Ik ben Bert Mathijssen, de donderprediker tijdens de Gouden Bolhoedavonden van het IQ Aarmoeinieke, wederom schatplichtig. Declameerde hij vorig jaar 'Mijn Gedicht voor Evelien van der Star' bijna in zijn geheel, afgelopen maandag stond hij in het EKP-gebouw uitgebreid stil bij mijn pleijdooi voor het behoud van het contant geld in het betalingsverkeer. Op een puntje moet ik Bert wel corrigeren. Ik betaal lang niet alles meer contant. Ook ik heb het gemak van de pinbetalingen ten lange leste ontdekt, maar dat heeft wel als nadeel dat het geld je zak uitvliegt. Dat neemt niet weg dat ik zeer in mijn nopjes ben met de aandacht die Bert op dit precaire onderwerp vestigde. Een betere pleijtbezorger kan ik me niet wensen. 

 

In het AD van woensdag 11 februari staat een redactioneel commentaar van collega Saskia van Westhreenen op het cashverbod dat sinds januari van kracht is. Onder meer autoverkopers, juweliers, elektronicazaken, kunsthandelaars en meubelwinkels mogen nu geen contante betalingen van 3000 euro of meer accepteren. Dat klinkt inderdaad daadkrachtig en logisch, omdat zo -althans volgend de regering- het witwassen wordt tegen gegaan. Saskia constateert terecht dat hier sprake is van kortzichtigheid. Want professionele witwassers weten heus wel andere wegen te bewandelen om handel te drijven. Ze zijn waarschijnlijk al lang uitgeweken naar onder meer cryptogeld, buitenlandse constructies. stromannen, katvangers of schimmige tussenpersonen. Of het links- of rechtsom is, illegaal verkregen geld weet altijd wel van kleur te verschieten, met 'wit' als uiteindelijk doel. 

 

Voorts is het jammer dat het winkeliers nog steeds vrij staat om contant geld niet te accepteren bij financiele transacties. Daar zou Jetten juist verandering in moeten brengen. Contant geld is het cement van en het fundament onder onze samenleving. Dat mag nooit bedolven worden onder de digitale veelvraat die het bovendien op ieder moment kan laten afweten. Denk aan de pinpas-storingen bij AH. Toen kon er tijdelijk alleen met contant geld worden betaald. Van die tastbare rijkdom mogen we nooit en te nimmer afscheid nemen. 

 

U mag drie keer raden wie wel worden getroffen door deze ondoordachte maatregel. Dat is de kleine man, die kleine burgerman, met zo'n confectiepakkie an (ooit zo fraai bezongen door Louis Davids). Vertaald naar deze tijd gaat het om eerzame burgers die simpelweg contant willen betalen omdat ze dat gewend zijn of omdat ze dat een goed gevoel geeft. 'Met cente in je zak voel je je veel beter', redeneerde in mijn jeugd een bekende kroegloper. Voorts zijn er nog steeds relatief veel mensen die totaal geen digitale vaardigheden hebben en/of waarde hechten aan hun privacy. Het klinkt wellicht gek, maar er lopen ook mensen in onze samenleving rond zonder volwaardige bankrelatie. Of zelfs helemaal geen. Wie gedwee aan de wet voldoet, moet er rekening mee houden dat grote aankopen automatisch zichtbaar worden voor banken en de overheid. Ik denk niet dat het Rob Jetten en zijn minister van Financien ook maar ene jota aangaat waar ik deze aankoop heb gedaan, en wat ik daar voor heb betaald. Is Jetten nou helemaal van Lotje getikt? 'Van Jetten getikt', wordt straks een gangbare uitdrukking, let maar op. Dit schuurt niet alleen met het recht op privacy, zoals Saskia terecht stelt, maar Nederland gaat hiermee in zijn eentje veel verder dan de Europese norm van 10.000 euro. Waar heb dat nou voor nodig?, zou Dolf Brouwers alias Sjef van Oekel zich terecht hebben afgevraagd. Als de overheid de criminelen doelmatig in de portemonnee wil raken, moet het nieuwe kabinet fors gaan investeren in de opsporing van en het toezicht op de echte zware jongens. Hier ligt dus meteen een mooie taak en uitdaging voor minister David van der Weel van Justitie. 

 

Er moet me nog iets van het hart. Ik betreur het dat de rubriek Commentaar van Saskia van Westhreenen niet wordt doorgeplaatst in 'onze' BN/DeStem. Zij schrijft tenminste over zinnige zaken, wat je van die vervelende Eus en Angela de Jong vaak niet kunt zeggen. Op 28 maart is er in Rotterdam een Lezersontmoeting gepland op een locatie op het Delfreeplein, pal naast het CS-Station. Dat is een goede gelegenheid om onder anderen Eus en Angela eens flink aan de tand te voelen over hun doorgeplaatste bijdragen in de regionale afsplitsingen van het AD. Uiteraard zal ik daarbij van de partij zijn. Ik hoop Saskia daar dan ook te treffen.

Graag haal ik ook nog even financieel psycholoog en gastdocent aan de Universiteit Gent Anne Abbenes aan. Zij stelt: 'Cash is belangrijk voor onze relatie met geld, onze uitgaven en financiele huishouding. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat je minder snel geld uitgeeft wanneer je contant betaalt (wat ook mijn ervaring is, JP). Het afstaan van fysieke euro's doet iets met ons brein. We ervaren echte 'betaalpijn'. Pinnen, met het intoetsen van een code laat je dat al een stuk minder ervaren. En contactloos betalen veroorzaakt nog minder betaalpijn. Die uitgaven linken we minder snel aan geld. Het blijkt zelfs dat we zuiniger omgaan met spullen die zijn aangeschaft met contant geld. Betalen met contanten wordt door ons brein ervaren als betalen met gevoel, en dat zorgt juist voor extra euforie. In een kledingwinkel of een bar bij voorbeeld, lekker afrekenen met gekleurde briefjes. Contant geld dat je uit mag geven zonder digitale sporen achter te laten, daar kan je dubbel van genieten', aldus Abbenes. Ik zou er nog een aspect aan willen toevoegen. Wanneer striptekenaars willen aangeven dat iemand blut is, doen ze dat door hun personage de zakken in hun broek uit de broek te laten halen. Dit om aan hun gesprekspartners te laten zien dat ze geen cent te makken hebben. Met pinpasjes en contactloos betalen, ressorteert dat natuurlijk geen effect. Een kleine toevoeging nog voor de lezers van Max-Magazine: Peter Contant (de hoofdredacteur) klinkt toch veel beter dan Peter Pin of Peter Contactloos! 

 

FOTO - Gelukkig kan ik dit bericht op een positieve manier afsluiten en wel met het publiceren van het officiele staatsieportret van Ingrid van de Molengraaf die afgelopen maandag tot 53-e Gouden Bolhoeddrager in het IQ-College van Gouden Bolhoeddragers werd gekroond. Ingrid is onder meer bekend van haar optredens (met ChocoPrins) bij het Priense Swaree en haar redactionele werk voor de Kwakkelkraant. Daarnaast is ze vaak van de partij bij de Roosendaalse musicalproducties. Die hoed - het is een standaardmodel- past haar goed. Wat ik helaas van mijn exemplaar niet kan zeggen! 53 Staatsieportretten. Wordt het niet eens tijd voor een expositie daarvan, beste met een torenhoog IQ gezegende heren?

Net als ik heeft onze burgemeester Mark Buijs iets met de geschiedenis van West-Brabant in relatie tot Nederlands eerste koning Lodewijk Napoleon. Verkleed als burgemeester Gerard Panneboeter overhandigde Buijs zaterdagmiddag de stadsleutel van Roosendaal aan Priens Wiebe I die deze keer vanaf de Molenstraat letterlijk door een groep bouwers - nou ja, sjouwers is beter uitgedrukt - vanaf het NS-station werd voortgetrokken richting het bordes op de Markt. Buijs trad niet zomaar in de voetsporen van zijn legendarische voorganger. Daar ging een bewogen geschiedenis aan vooraf.

 

 

Het verhaal gaat dat de sleuteloverdracht in Roosendaal traditie is sinds 1809! In dat jaar werd de burgemeester van Roosendaal, Gerard Panneboeter door koning Lodewijk Napoleon ontboden toen deze op 1 mei van dat jaar enkele uren doorbracht in Roosendaal. Het bezoek van Lodewijk, de jongste broer van de Franse keizer Napoleon, was een onderdeel van de rondreis die de koning in Brabant maakte met als doel steun te vinden voor zijn bewind, dat onder druk stond van broerlief. De keizer was van mening dat broertjelief te weinig naar zijn pijpen danste, met als grootste bron van ergernis de handel die Holland met Engeland bleef drijven, het land dat de keizer als zijn grootste vijand beschouwde. De koning besloot ter plaatse Panneboeter geld te schenken voor de restauratie van het raadhuis en de kerk van Roosendaal. Panneboeter wilde dat geld uiteraard ophalen, maar… wie kon in zijn afwezigheid op de stad passen?

'Sophie Berthout van ’t Vrouwen’of was ervan overtuigd dat haar staljongen uit het juiste hout gesneden was om samen met alle Tullepetaonen vier dagen lang een fantastisch feestje te bouwen. En zo begon het: Panneboeter droeg vol vertrouwen voor vier dagen de sleutel over', weet de stichting Carnaval te melden op zijn website, waarschijnlijk ingegeven door een te grote hoeveelheid genuttigde schrobbelaer.

 

 

Feit is dat Lodewijk Napoleon overal in het land een einde wilde maken aan de steeds oplaaiende twisten tussen protestanten en katholieken. Gedeeltelijk uit eigen zak (10.000 florijnen) liet hij daarom op de Bloemenmarkt een kerkje bouwen, het huidige Anno 1810 dat zondag 15 februari vanaf 16.00 uur weer het decor is voor de jaarlijkse bijeenkomst van de Rooms-Katholieke Spaarkasvereniging Gleuf, Hoop en Liefde, speciaal voor de protestanten. De katholieken hadden immers weer bezit genomen van de St. Jan. Door beide geloven een eigen onderkomen te verschaffen, hoopte de koning dat ook hier de kabeljauwse twisten voorgoed tot het verleden gingen behoren. En passant verleende de koning Roosendaal tevens stadsrechten, een gebeurtenis die in 2009 onder het motto '200 jaar stadsrechten' groots werd gevierd, onder meer met het grote Lodewijkspektakel in de St. Jan.

 

Wie was Gerard Panneboeter?

 

Gerard Panneboeter (Mr. G.W.) was een invloedrijke West-Brabantse bestuurder en maire van Roosendaal en Nispen tijdens de Franse tijd. Hij kwam op voor de lokale bevolking door te protesteren tegen hoge belastingen en hielp de economie door het opheffen van havenblokkades. Later was hij lid van het Wetgevend Lichaam in Parijs en maakte deel uit van de Vergadering van Notabelen in 1814. Panneboeter stond bekend als iemand die, ondanks de strenge Franse bevelen, toch probeerde eigen initiatieven te nemen voor zijn gemeente.

 

 

FOTO - Het leegstaande voormalige protestantse kerkje op de Bloemenmarkt heeft nog steeds geen nieuwe bestemming gekregen. Op zondag 15 februari kunnen de Tullepetaonen hier wel vanaf 16.00 uur terecht voor de jaarlijkse bijeenkomst van de Rooms-Katholieke Spaarkasvereniging Gleuf, Hoop en Liefde.

 

Na bezoeken aan de sterrenwacht in Franeker, de uitkijktoren naast het Haagse Binnenhof, het ijssculpturenmuseum in Garderen, Paleis Soestdijk, de Pyramide van Austerlitz, Slot Loevesteijn in Woudrichem, Diergaarde Blijdorp in Rotterdam en de splashboot eveneens in Rotterdam stond er nog een attractie open op mijn to-do-lijstje. Een bezoek brengen aan Naturalis. Net voor de leut losbarstte in Roosendaal besloot ik vrijdagochtend de daad bij het voornemen te voegen. Het was heel wat jaartjes geleden dat ik rondliep in het museum dat in Leiden pal achter het NS-station is gevestigd.

 

 

Het skelet van de Tyrannosaurus Rex heeft me altijd gefascineerd en via de Rexperience kom je oog in oog met deze gigant te staan. Na een uiterst vriendelijke ontvangst door een collega van mijn perscontact snelde ik dan ook naar de derde verdieping waar het Dino-paradijs is gevestigd. De Rexperience laat de bezoekers in kleine groepjes ervaren hoe de wereld er 65 miljoen geleden kort voor de grote alles vernietigende meteorietinslag uitzag. De 'reis' wordt gemaakt in een ruimtecapsule met Dave, tevens reisleider, als gezagvoerder. Onderweg botst de capsule bijna op een meteroriet, maar gelukkig zag Dave het gevaar op tijd aankomen en wist deze klip dan ook handig te omzeilen. Wanneer het gezelschap is uitgestapt, gaat er letterlijk een nieuwe, oude wereld voor het reisgezelschap open. Links doemde een 'levende' kleine dino op. Een gewillig slachtoffer voor de alles verslindende Tyrannosaures Rex die dan ook niet lang op zich laat wachten. Na wat geritsel in het struikgewas sta ik plotseling oog in oog met Rex. Als hij zijn grote kop even omgedraaid had, was ik een willoos slachtoffer geweest. Maar u merkt het al, ik kan het navertellen. Mijn perscontact vertelde me dat de Dino-wereld met afstand de grootste attractie is van het actief ingestelde museum.

En dat is logisch, want de naam zegt het al. Rex is de onbetwiste koning (latijn: rex) van de dinosauriërs. En Tyrannosaurus was met zijn grootte, kracht en tanden als dolken ook de dominante dinosaurus op het hoogtepunt van de dinotijd. Maar zoals bij een echte koning vaak ook het geval is, is ‘T-rex’ omgeven met mythes en legendes. Naast de Rexperience is Rex ook lijfelijk aanwezig in Naturalis. Nou ja, in skeletvorm dan. Het exemplaar in Naturalis wordt gezien als eén van de mooiste tyrannosaurus-skeletten ter wereld, en het is dan ook niet voor niets de hoofdact van de dinozaal. Met haar kop laag bij de grond gebogen kijkt ze de bezoekers recht aan. In gedachte zie je voor je hoe dit originele 'skelet 66 miljoen jaar geleden nog jaagde op triceratopsen en edmontosaurussen, wat niet zonder gevaar was. Want sommige 'prooidieren' beschikten over uitstekende verdedigingswapens. Menig Rex moest de strijd met de dood bekopen of met zware verwondingen het slagveld verlaten. En 'die ogen zijn ook één van de belangrijkste assets van Tyrannosaurus', vertelde paleontoloog Anne Schulp, die Trix zo ongeveer eigenhandig opgroef, desgevraagd. 'Onze Trix had een ‘stereoscopische blik’: ze kon naar voren kijken en diepte inschatten als een echt roofdier. Daarom hebben we haar ook zo neergezet'. Een vriendelijke medewerkster legde ondertussen aan enkele jonge kinderen uit dat de dino's afstamden van vogels en dat de meeste van hen nog bedekt waren met veren. Onder een stolp liggen twee eieren zoals Trix deze in zijn jonge jaren regelmatig produceerde. Ik vroeg haar hoe zo'n ei gesmaakt zou hebben. Vergelijkbaar met de smaak van onze Barnevelders? Daarop moest ze het antwoord schuldig blijven. Maar de ingredienten zijn niet wezenlijk anders, dus dat moest haast wel. Naturalis bestaat uiteraard uit meerdere zalen, elke verdieping toont afwisselend twee of drie verschillende werelden, met de dieren die daarin geleefd hebben. Om het voor kinderen interessant en onderhoudend te maken, staan er verschillende doe-opdrachten opgesteld. Na dit bezoek kon ik een streep zetten door mijn to-do-lijstje. Dat smaakte echter zo naar meer dat ik al aan een nieuw lijstje ben begonnen. Deze rubriek wordt dus vervolgd.

 

Afgelopen maandag stond wethouder Paul de Beer nog dansend op het podium in het EKP-gebouw waar hij samen met zijn collega's (Robin Heij uitgezonderd) in het College DAS PAS BOUWE, een veertig jaar oud Tullepetaons lied, ten gehore bracht. Gekleed in witte overalls, met een bouwhelm op, droeg het bestuurlijke gezelschap op aparte wijze bij aan het kleurrijke Gouden Bolhoed-spektakel van het IQ Aarmoeinieke. Donderdagochtend waren er echter serieuze zaken aan de orde.

 

In de oude Douaneloods aan de Spoorstraat kwamen vertegenwoordigers van de gemeente Roosendaal, de NS, Alwel en de provincie Noord-Brabant in alle vroegte bij elkaar om een samenwerkingsovereenkomst te tekenen die de start moet inleiden van het toekomstige Stationskwartier. In eendrachtige samenwerking - althans dat is de bedoeling- gaan deze partijen BOUWE aan de ontwikkeling van het stationsgebied in Roosendaal. Wethouder Paul de Beer omschreef het plan van aanpak als een turboversnelling.

 

'Deze stap is super belangrijk, omdat we nu lekker het ritme te pakken hebben. Een half jaar geleden hebben we gezegd dat we de versnellingsaanpak gaan doen. Nu hebben we al overeenstemming bereikt over het plan van aanpak. Dit stationsgebied moet echt gaan floreren. Dat is een kwestie van lange adem, maar daar schrikken we niet voor terug', aldus De Beer.

 

Maar voor de bouwkranen in het nieuwe Stationskwartier zichtbaar zijn, is er heel wat werk aan de winkel. De presentatie vond niet voor niets plaats in de douaneloods. De Beer beloofde dat deze ook in ere wordt hersteld. Met de nodige tussenstappen, dat wel. 

 

Voor die stappen is de gemeente Roosendaal afhankelijk van de hulp van haar partners, waaronder de provincie Noord-Brabant. 'Wij hebben in het provinciehuis een programma ontwikkeld voor de stationsgebieden in de twaalf grootste steden van Brabant. Op deze manier willen we ze toekomstbestendig maken. In combinatie met woningbouw gaat dat in Roosendaal ook gebeuren', aldus gedeputeerde Stijn Smulders.

De Douaneloods en het stationsgebouw zijn volgens hem niet eenvoudig te transformeren. 'Op andere plekken is dat ook gelukt, zoals bij de bibliotheek in de LocHal in Tilburg. Ik zie niet in waarom dat in Roosendaal niet zou kunnen'.

 

De NS, verantwoordelijk voor mobiliteit vertaald naar de trein en de fietsvoorzieningen, verwacht met woningbouw dit gebied te optimaliseren. Sebastiaan de Wilde, directievoorzitter van NS Stations, zei er klaar voor te zijn om de stationsgebouwen weer te vullen, in combinatie met een passende schoolvoorziening. 'Ik verwacht dat de combinatie van een stationsgebied en goede scholing de gemeente Roosendaal een stevige injectie zal geven'.

Karo van Dongen van woningcorporatie Alwel sprak van een vliegwiel voor de rest van de stad. 'Dit gebied is centraal in Roosendaal gelegen, met in de toekomst een mooie uitstraling naar de binnenstad, waar echter nog wel een hoop regels en procedures aan vooraf gaan. Het gaat echter nog wel jaren duren voor er woningen staan en andere voorzieningen geregeld zijn'.

 

Na deze verklaringen werden de nodige documenten getekend. Het BOUWE kan beginnen.

 

FOTO - De visitatieploeg, in de douaneloods in Roosendaal, op 27 januari 1918. Douaneambtenaren en militaire kommiezen voerden daar de controles van de goederen uit. Dat het maken van deze foto een serieuze zaak was zie je aan de gezichten en de wijze waarop ze poseren.

 

Richard Nagtzaam, sinds het overlijjden van Frans van der Groen de vaste 'ammekoarpraoter' van de Gouden Bolhoedavond van het IQ Aarmnoeinieke, zou je kunnen omschrijven als 'zacht van buiten, maar puntig van binnen'. Afgelopen maandag in een afgeladen EKP-gebouw kwam hij nog even terug op een uit 2024 daterende uitspraak van wethouder Evelien van der Star. Zij verweet het IQ toen te weinig oog te hebben voor inclusiviteit. 'Waar zijn de vrouwen?', zo riep zij het IQ op tot bezinning.

 

Richard Nagtzaam kaatste de bal keihard terug. 'Het is uitgerekend de gemeente die het Vrouwenhof verwaarloost. Een vrouw timmer je niet dicht, je zet er geen hek omheen en laat haar niet stikken', wees hij fijntjes op de deplorabele staat waarin de villa na het vertrek van het Chinese restaurant in 2015 al jaren verkeert. Om het gemeentebestuur tot actie te bewegen overhandigde hij wethouder Paul de Beer een adoptiebewijs voor het Vrouwenhof. Een document waar uiteraard verplichtingen aan vast zitten. Het is de vraag of het veel zal helpen. Voorzitter Eric van Arendonk van het IQ reikte bij de openingsvoorstelling op 12 september 2025 in het EKP-gebouw een soortgelijk document uit aan wethouder Klaar Koenraad. Het lijdend voorwerp was toen het kleintheater Erato op De Kade dat ook al jaren leeg staat. Dat uit 1924 daterende pand staat er nog steeds net zo ellendig bij als op die gedenkwaardige septemberdag. Volgens de laatste berichten gaat een commerciele partij Villa Vrouwenhof nieuw leven inblazen.

 

Ik besloot donderdagochtend na de presentatie van het Stationskwartier in de oude douaneloods, eveneens in aanwezigheid van Paul de Beer, weer eens poolshoogte te nemen in het Vrouwenhof. Daar werd ik niet vrolijk van. Deze 'vrouw' is nog steeds dicht getimmerd en een groot hek moet voorkomen dat ze op de vlucht slaat. Op het terrein staat weliswaar een bouwkraan, maar daar ging geen enkele beweging van uit. Ik ben nog steeds van mening dat de gemeente de villa had moeten kopen om deze om te bouwen tot een kleinschalige theatervoorziening in combinatie met het Openluchttheater. Zo'n bijzondere voorziening mag je als College niet ten prooi laten vallen aan de commercie.

 

Daarnaast mag de infrastructuur van het park Vrouwenhof ook wel eens aangepakt worden. Het terrein rond het openluchttheater is een grote blubberzooi en als je daar wil wandelen, is het raadzaam om laarzen aan te trekken. Vijf leden van het College van B&W (alleen wethouder Robin Heij was niet van de partij) voerden op de IQ-avond een act op waarvoor een veertig jaar oud Tullepetaons liedje uit de mottenballen was gehaald. DAS PAS BOUWE, zongen ze eendrachtig, gekleed in witte overalls en met een bouwhelm op. Dat zag er koddig uit. Maar eigenlijk viel er niks te lachen. Het is hoog tijd dat het BOUWE in praktijk wordt gebracht.

 

 

FOTO - Villa Vrouwenhof moet zijn vroegere grandeur weer terug krijgen.

 

Dirk van den Broek in Roosendaal. Ik kom er graag, niet alleen vanwege de vaak scherpe aanbiedingen - zo ook vandaag- maar ook omdat ik daar op een paar kleine boodschappen na vrijwel alles vind wat ik zoek. Zo mis ik de zure leverworst van Ouwehand. Die is merkwaardig genoeg alleen bij de Jumbo-vestigingen in Roosendaal verkrijgbaar. En die overheerlijke kerrie-mayonaise, daar kan DvdB mij ook niet aan helpen. AH wel, dus daar is letterlijk werk aan de winkel vereist.

 

Voorts neem ik altijd het gratis DenD-blad mee dat maandelijks verschijnt en waarin je gratis oproepjes kan plaatsen. Op die manier ben ik aan mijn vrouwelijke prive-judocoach gekomen, en daar ben ik Dirk zeer erkentelijk voor. 

 

Nadelen zijn er zeker. Zo is er nog altijd te weinig parkeergelegenheid, zowel voor auto's als fietsers en de winkel is duidelijk uit zijn jasje gegroeid op deze plek. Het winkeloppervlak is zo klein dat je daar vaak op zijn Rotterdams gezegd 'je kont niet kan keren'. Een tweede Dirk in bij voorbeeld het voormalige Biggelaarcomplex zou niet verkeerd zijn. Nu is daar genoeg kans voor, want de gemeente wil haast maken met de herontwikkeling van het gebied. Her en der staan er pallets met artikelen die niet tijdig uitgepakt zijn en zodoende een waar obstakel vormen voor de klandizie die bij Dirk toch ook heilig zal zijn.

Deze ochtend zag ik iets wat mij bijzonder verontrustte. De grond waarop de fietsen bij de ondergrondse containers geparkeerd kunnen worden, was voor een groot deel bedekt met olie. Ik weet niet of dit de verantwoordelijkheid is van de gemeente of Dirk zelf, maar het lijkt me dat daar toch snel iets aan gedaan moet worden. Boodschappen en fietsbanden die naar olie ruilen, is niet zo'n frisse combinatie. Daarom heb ik de gemeente verzocht hier eens poolshoogte te gaan nemen.

 Het zou zo maar kunnen zijn dat we maandagavond in het EKP-gebouw getuige zijn geweest van de allerlaatste Gouden Bolhoed-avond van het IQ Aarmoeinieke in deze opzet. Het is de kleine, grote man Bert Mathijssen, al jaren de smaakmaker van deze presentatiebijeenkomst, namelijk ter ore gekomen dat er groot gevaar dreigt. Wat is er aan de hand?

 

Uit betrouwbare bron heeft 'Bertje' vernomen dat Donald Trump in zijn annexatiedrift na Groenland nu ook zijn oog heeft laten vallen op De Kaai. Dat was voor burgemeester Mark Buijs, die vermomd als bouwvakker vlak voor me zat, de reden om de oren direct te spitsen. Bertje wist ook te melden wat Trump op De Kaai denkt te halen. Allereerst is Trump gecharmeerd van de strategische positie die dit dwarsliggend stukje aarde binnen Roosendaal inneemt. Daarnaast begeert de Amerikaanse versie van de Romeinse keizer Nero de vele rijkdommen die hier te vinden zijn. Om te beginnen een overvloed aan hoog IQ. Dat kan hij binnen zijn staf wel goed gebruiken. Trump moet dan wel bedenken dat slijmen a la Mark Rutte bij het IQ een averechts effect heeft. In tastbare zin is Trump in de ban geraakt van de Napolitaanse stenen op het achtererf van cafe De Veestallen., en natuurlijk is het pilsje dat hier op onovertroffen wijze wordt getapt een gelikt promotiemiddel. Om deze nog te veroveren schatten nu vast veilig te stellen en uit de klauwen van Poetin te houden, wordt er momenteel in het diepste geheim een speciale eenheid van policeforce ICE opgeleid op een onbekende plek.

 

Dit onheilspellende vooruitzicht maakt de Gouden Bolhoed die maandag ten deel viel aan Staopelgekke Prienses (gade van de Chocoprins) Ingrid van de Molengraaf tot een wel heel bijzonder exemplaar. Voor het eerst uitgereikt in het EKP-gebouw en wellicht ook voor het laatst. Je weet immers nooit wat er in die rare bol van Trump allemaal omgaat. Misschien is hij wel boos dat de Gouden Bolhoed zijn gele haardos dit jaar al niet siert. Dat was toch wel een gepast gebaar geweest van het IQ om hem, de grote leider die binnen een jaar al acht oorlogen heeft beeindigd te eren voor zijn niet aflatende inspanningen om van deze wereld -straks inclusief De Kaai- een mooiere plek te maken. Al met al doet burgemeester Mark Buijs er verstandig aan om niet alleen letterlijk te gaan 'bouwe' , een Roosendaalse troepenmacht ter bescherming van De Kaai is allerminst een overbodige luxe. Misschien is daar wel een subsidiepotje voor te vinden.

Wie we zeker niet meer terug zien - althans op het IQ-podium- is Mieke Spekman. Na 38 jaar trouwe dienst zonder ook maar een editie over te slaan, vindt ze dat het nu wel welletjes is geweest. Ze heeft naar eigen inschatting alles wel bezongen wat het leven kleur en fleur geeft. 'Ik zit amme plafond. Ik stond constant onder hoogspanning om een passend afscheidslied te bedenken. Maar dankzij mijn IQ-maatje Hans Wijngaard die alle muziekskes voor me heeft gecomponeerd ben ik er toch uitgekomen', zag Mieke toch nog een lichtpuntje. Op de melodie van 'Twee ogen zo blauw' gonsde het door de EKP-zaal die deze avond geheel was ingericht volgens de inzichten van het IQ: 'lach om mijn afscheid en wees niet ontdaan'. Nieke's laatste gesproken woord was voor het publiek, 'want zonder jullie gaat het niet'.

 

Als het aan Bert Mathijssen ligt -maar dat is helaas voor hem niet het geval- wordt er een nieuw gemeentelogo ontworpen, met daarin een prominente plek voor de wip. Voor dat bedenksel is Bert wel schatplichtig aan Eric de Regt van de gelijknamige lijst. Hij erkende dat ook ruiterlijk. 'Sinds Eric weg is bij de VLP probeert hij constant Evelien van der Star, de wethouder van die partij, beentje te lichten, omdat ze naar zijn zin teveel geld uitgeeft. Nou, dat doet mijn vrouw ook wel eens, maar toch zou ik haar voor geen goud(en bolhoed, JP) willen missen. Bovendien is Roosendaal het afgelopen jaar Nederlands Kampioen Tegelwippen geworden, wat dat ook moge zijn. Dat is RBC nooit gelukt, daar moet dus blijvend aan herinnerd worden'. De krant, BN/deStem wel te verstaan, kreeg ook een flinke veeg uit de pan. 'Al jaren komt er geen verslaggever meer naar onze mooie bolhoedavond. Dan denk ik toch met weemoed terug aan journalisten als Kees Buijsen die hier niet weg te slaan was en die tot diep in de nacht aan zijn verslag werkte, zodat het de volgende dag al in de krant stond. Nu moeten we het doen met een korte vermelding', aldus Bertje met enigszins ingehouden woede.

 

Gelukkig kregen zijn tirades -gematigd voor zijn doen- het nodige tegengas van die andere IQ-diva, Martine van de Kar, die gelukkig wel het Barrie Stevens-motto 'doorgaan, vooral door blijven gaan' trouw blijft. Met muzikale ondersteuning van een aantal IQ-orkestleden zong ze een 'lied met iets van een lampke', zoals presentator Richard Nagtzaam (die weer goed op dreef was) het uitdrukte. Dat bleek aardig overeenkomstig de realiteit te zijn. Martine van de Kar ontroerde het publiek tot op het bot met haar tranentrekker 'Dit kleine lichtje van mijn - laat ik branden voor jou'. Met omfloerste blik gericht op Evelien van der Star, die voortdurend met de handen hoog in de lucht wapperend naast de burgemeester zat, bedacht ik dat dit lichtje eigenlijk in de avonduren zou moeten branden op de televisietoren, uiteraard in de vorm van een rode roos. Als een baken van dit bijzondere plekske zonder ge ákkenaai en dat geldt ook 'Allicht voor De Kaai'.

 

 

FOTO - De Gouden Bolhoed is dit jaar voor Ingrid van de Molengraaf.

 

Nog nagenietend van Cor Bakker en Maarten Heijmans met hun ode aan Ramses Shaffy tijdens de live-uitzending van het radioprogramma 'Spijkers met Koppen' afgelopen zaterdag in het Utrechtse cafe Florin moest ik terug denken aan mijn persoonlijke ervaringen met deze icoon van het Nederlandse lied. Dat waren er niet zoveel, maar toch wel memorabel.

 

Zo had ik via-via een interviewafspraak met Ramses geregeld na een voorstelling van 'De Man van La Mancha' in De (oude) Nobelaer in Etten-Leur. Ramses speelde de hoofdrol in deze musical die recentelijk weer te zien was in de theaters met Huub van der Lubbe deze keer als 'De Man'. ik meldde me zoals afgesproken keurig netjes op tijd bij zijn kleedkamer, waar ik al opgewacht werd door (naar ik aanneem) zijn manager. 'O ja, wacht u maar even. Dan zal ik Ramses waarschuwen dat u er bent', klonk het in zacht Vlaams. Vervolgens bleef het even stil, maar plots ....bulder....bulder...

 

 

WAT? EEN INTERVIEW NU. POTVERD..... DAAR HEB IK HELEMAAL GEEN TREK IN. ER ZITTEN VRIENDEN OP MIJ TE WACHTEN. LAAT DIE MAN EEN ANDERE KEER MAAR TERUG KOMEN.

 

 

Aldus het onmiskenbare stemgeluid van de dolende ziel. Ramses en De Man van La Mancha lagen qua levensinstelling niet zover uit elkaar. Dat maakte hem zo geknipt voor deze rol. Na deze oprisping stoof Ramses witheet naar buiten. Hij keek mij even in de ogen en riep nogmaals .,.. DAT GAAT NU ECHT NIET. KOM EEN ANDERE KEER MAAR TERUG.....en weg was Ramses. Toch voelde ik me zielsgelukkig. De Heilige Ramses had toch maar persoonlijk het woord tot mij gericht. Dat zou ik mijn leven lang niet vergeten. Vandaar ook deze mijmerij.

 

Jaren later zag ik Ramses weer terug bij een 4 mei-herdenkingsconcert van de muziekgroep Omonia uit Roosendaal in 'onze' St. Josephkerk. Zijn muze Liesbeth List was door Omonia gecontracteerd om de Mauthausen-cyclus te zingen en Ramses woonde het concert bij als speciale gast. Toen ik hem aansprak was hij de vriendelijkheid zelve. Maakte zelfs excuses voor het 'misverstand' zoals hij het noemde in Etten-Leur. Zo kreeg ik toch nog mijn uitgestelde interview met Ramses dat al snel geramd zat. Ramses zat heerlijk op zijn praatstoel. Nou ja, op een bescheiden kerkbankje.

 

FOTO-ARCHIEF JAAP PLEIJ - Ramses Shaffy woonde het 4 mei-concert in de St. Josephkerk bij als speciale gast van Omonia. Hij nam alle tijd voor geanimeerde gesprekjes met zijn medebezoekers. Onder het genot van een goed glas wijn uiteraard.

 

Wethouder Evelien van der Star toverde onlangs een verlaat nieuwjaarscadeau voor de buurt- en dorpshuizen in de gemeente Roosendaal uit de denkbeeldige hoge hoed (die haar overigens best goed zou staan). In tegenstelling tot eerdere berichten wist ze toch nog 80.000 tot 100.000 euro uit de denkbeeldige hoge hoed te peuteren om alsnog de aangevraagde subsidies volledig te honoreren. De wethouder liet in een commissievergadering weten dat ze door een ingehuurd extern bureau op het verkeerde been was gezet. Dat bureau lette bij de beoordeling van de subsidie-aanvragen in de visie van de wethouder te veel op de letter en te weinig op de geest van de aanvragen. Daardoor pakte de beoordeling in eerste instantie zo karig uit. Het maximumbedrag per aanvraag bedraagt maximaal 45.000 euro.

Die boodschap viel niet bij alle fracties in goede aarde. Het felst was De Lijst De Regt in zijn kritiek. 'Knoeiwerk. Disrespect voor de raad, een draai van 180 graden een minuut voor de vergadering', klonk het briesend vanuit deze hoek. Evelien van der Star lijkt niets meer goed te kunnen doen in de ogen van Lijst De Regt, een afsplitsing van de VLP, de partij die eerder een afsplitsing was van de VVD. Wat ik me echter afvraag is waarom de gemeente een extern bureau heeft ingeschakeld om de aangevraagde subsidiebedragen te beoordelen. Dat kost ongetwijfeld een lieve duit, geld dat beter rechtstreeks aan de buurt- en dorpshuizen besteed had kunnen worden. Het lijkt me sterk dat de gemeente zelf niet voldoende expertise in huis heeft om over deze materie een oordeel te vellen. Bovendien is de afspraak toch dat er zo min mogelijk een beroep wordt gedaan op externen. Waarom was de keuze voor een extern bureau dan zo noodzakelijk in de ogen van het College? HET GELD HOORT OP HET VELD TE STAAN, aldus een historische uitspraak van toenmalig Ajax-voorzitter Jaap van Praag. Dat zou ook de leidraad voor de gemeente moeten zijn bij dure bestedingen. Ik ga dan ook bij de gemeente informeren voor welk bedrag dat bureau is ingehuurd en om welk bureau het precies gaat.

 

Het getal 11 wordt vaak in verband gebracht met het carnaval en gebruikt in negatieve opmerkingen als 'Kijk, spuit 11 geeft weer water'. Maar in de numerologie staat dit getal juist hoog aangeschreven.

 

De 11 is het getal van inspiratie, intuïtie en spiritueel ontwaken. Mensen met dit meestergetal dragen een uitzonderlijk hoge gevoeligheid en een vermogen om achter de zichtbare werkelijkheid te kijken. Ze zijn visionair, rebels op een zuivere manier en vaak hun tijd ver vooruit. Het leven van een 11 is intens, vol beweging, synchroniciteiten en plotselinge wendingen — alsof het universum hen steeds een zetje geeft richting hun hogere pad.

De 11 voelt veel, ziet veel en weet veel, maar zal zichzelf niet snel “spiritueel” noemen. Ze houdt er niet van om vast te worden gezet, want haar essentie is vrijheid: vrij denken, vrij voelen, vrij creëren. Wanneer ze haar inspiratie durft te volgen, kan de 11 uitgroeien tot een uitzonderlijke leraar, kunstenaar, schrijver of gids.

 

Ik zou daar 'geslaagd politicus' en 'publicist' aan willen toevoegen. Toch iets om over na te denken bij de komende gemeenteraadsverkiezingen. Wanneer de klok 11 over 11 aanwijst, is er nog tijd om noodzakelijke veranderingen aan te brengen. Dat moet dan wel gerealiseerd worden voordat de wijzers op 2 voor 12 staan.

 

 Partijpolitiek! De Duits-Amerikaanse politiek filosoof Hannah Arendt (1906-1975) moest er niets van hebben. 'Er schuilt groot gevaar in de burger die de verantwoordelijkheid voor zijn eigen denken afstaat aan de staat of de partij', meende hij. Zijn tijdgenoot, de Franse filosoof Simone Weil (1909-1943) deed daar nog een schepje bovenop. 'Partijpolitiek wekt vooral hartstochten op en weerhoudt het individu er van om na te denken over het algemeen belang. Een gedachteloosheid waaraan de mens zich maar al te graag onderwerpt. Er is niets comfortabeler dan niet hoeven denken', aldus Weil.

Maar zo lang er niets beters is bedacht, moeten we het er maar mee doen. In een ontspannen ambiance maakte burgemeester Mark Buijs, gezeten in de ruime kamer 37 van Het Huis van Roosendaal, vrijdagmiddag bekend welke partijen er op 18 maart mee doen aan de gemeenteraadsverkiezingen in Roosendaal en welk volgordenummer ze hebben gekregen. Pal naast Selda Bozkurt van Burger Belangen Roosendaal gezeten, op de eerste rij gaf de burgemeesters bekendmaking mij het gevoel dat hij als speciaal ambtenaar van de Burgerlijke Stand ons vroeg om het JA-woord uit te spreken. Het 'Ja - ik wil' gonsde al door mijn gedachten, maar toen klonk daar in alle nuchterheid en zakelijkheid de lijstvolgorde, waarvoor gedeeltelijk geloot moest worden tussen de nieuwkomers. Dat leverde onderstaand resultaat op:

 

 

1. VLP

2. Roosendaalse Lijst

3. GroenLinks/PvdA

4. VVD

5. CDA

6. D66

7. Burger Belangen Roosendaal

8. Forum Voor Democratie (FVD)

9. Vitaal Liberaal

10. Socialistische Partij (SP)

11. BVNL (Belang Van Nederland)

12. Lijst Eric de Regt

 

 

En dat is de keiharde realiteit