Dinsdag 17 december 2019

ANDRÉ EN ALEX VOOR AL UW ZORGENTERTAINMENT

Televisierecensent Angela de Jong van het AD hikt tegen het komende afscheid van Hendrik Groen aan.  Ik kan daar goed inkomen. Hoe triest de omstandigheden in de zorginstelling soms ook waren, Andre van Duin (Evert) en Kees Hulst (Hendrik Groen) waren de ware smaakmakers op de doorgaans armoedige maandag-televisie-avond.  Max-omroepbaas Jan Slagter zou wel gek zijn indien hij deze toppers zo maar zou laten gaan. Dat is ook niet nodig, want er is heus wel een format te bedenken om voort te borduren op ‘Het geheime dagboek van Hendrik Groen’.
Als ‘lieve brompot’ zoals Angela hem omschrijft, heeft Andre van Duin heel wat trekjes van de oude Stiefbeen uit de legendarische tv-serie ‘Stiefbeen & Zoon’.  Die serie, met voor die tijd opvallend harde humor en omgangsvormen tussen vader (Rien van Nunen) en zoon (Piet Rômer),  zo maar naar 2020 verplaatsen kan niet. De oude Stiefbeen was een voddenman, een handelaar in lompen en oude metalen, en daar is nu geen vraag meer naar. Ik denk dat Andre van Duin goed tot zijn recht komt als een tegen zijn pensioen aan hikkende directeur van de firma ‘Andre en Alex (voor al uw zorgentertainment)’  Alex staat uiteraard voor zijn loyale (enige) zoon, een rol die geknipt is voor Alex Klaasen.  Ik zie ook niemand anders in die rol. Alex wil als junior-partner, die hoopt binnenkort de stoel van zijn vader in te nemen,  voortdurend vernieuwingen doorvoeren in het artiestenbestand. Andre wil daar echter niet aan en houdt krampachtig vast aan zijn huidige ‘stal’, bestaande uit Gerard Cox, Imca Marina, Bonnie St. Clair, Ria Valk, Jacques Herb, Jan Boezeroen, Ronnie Tober, Corry Konings en Frits Lambrechts. Met name de laatste is geliefd bij de bewoners van de zorginstellingen waar Andre en Alex opereren vanwege zijn prachtige ‘Ballade van de twee oudjes’. Het lied dat handelt over twee oudjes die in de zorginstelling waar zij verblijven hartstochtelijk verliefd worden op elkaar. De strofe ‘ze hebben het die nacht gedaan als was het de allereerste keer’ riep aanvankelijk nog wat weerzin op bij de strenge directrice, een volle nicht van mevrouw Stelwagen uit Hendrik Groen, maar dankzij de bewonerscommissie haalde zij al snel bakzeil. Bewoners van zorginstellingen laten zich immers niet meer als onmondige kinderen behandelen, die tijd is nu echt wel voorbij. Voor Frits Lambrechts is deze ballade uitgegroeid tot zijn persoonlijke ‘My Way’. Zijn publiek laat hem niet vertrekken zonder deze toegift. Vreemd eigenlijk dat Martin van Waardenberg, de scenarioschrijver van Hendrik Groen,  Frits uitvoering van dit lied geen plek heeft gegund in deze reeks. Hij is daar een van de bewoners, dat lag dus nogal voor de hand. 
‘Andre en Alex’ maakt het mogelijk om bovengenoemde artiesten, die wat op het derde plan zijn geraakt, een nieuw artiestenleven te bieden. Hier en daar kunnen de belevenissen zelfs even refereren aan die al even legendarische serie ‘Sjef van Oekels Discohoek (reeds)’ . Zoon Alex, die niet direct appelleert aan de eerste fans van The Rolling Stones die de zorginstellingen de komende jaren gaan bemensen,  blijft Pa bestoken met aankomende talenten die de oude stal van nieuw bloed kunnen voorzien. Gedurende de reeks boekt hij af en toe succesjes en zo wordt naast de oudere generaties ook het jeugdige publiek bediend. Hoewel het amusement centraal staat, raakt ‘Andre en Alex’ toch ook aan een hedendaags probleem.
Via de website ZORGENTERTAINMENT kunnen zorginstellingen rechtstreeks artiesten boeken die hun voorstellingen geheel richten op deze doelgroep, tegen een all-in-prijs van gemiddeld 300 euro. Op zich een uitstekende uitbieding, maar voor veel zorgcentra is dat financieel toch nog te hoog gegrepen.  Toch zal er iets in die richting moeten gebeuren.  De huidige generatie bewoners is nog wel te entertainen met seniorkoren en dito dansgezelschappen, maar dat duurt niet lang meer. Zoon Alex ziet de bui al lang hangen en doet er in de serie alles aan om het ZORGENTERTAINMENT naar een hoger plan te tillen en betaalbaar te houden. Een mooie gelegenheid dus om André van Duin en Alex Klaassen, de twee meest veelzijdige artiesten die Nederland ooit gekend heeft en die gelukkig beiden nog hyperactief zijn, eens samen aan het werk te zien. Scenarioschrijver Martin van Waardenberg kan met dit gegeven ongetwijfeld voortreffelijk uit de voeten. Door de reeks gedeeltelijk in zorginstellingen te situeren, komen de bewoners van ‘Hendrik Groen’ wellicht ook in aanmerking voor een nieuw contract. Angela de Jong kan bovendien weer rustig gaan slapen in de wetenschap dat haar op termijn een herboren Evert te wachten staat.
Angela de Jong haalt in haar column nog even Rob van Hulst aan, de acteur  die in ‘Medisch Centrum West’ bepaald geen sympathiek karakter speelde. ‘Hij werd in die tijd regelmatig door boze dames met boodschappenwagentjes tegen de schenen gereden, omdat hij ‘die klootzak’ was van de tv’, aldus Angela. Piet Rômer kon daar destijds als zoon Stiefbeen over mee praten. Als hij het waagde zijn toch al overbekende gezicht in een winkel te laten zien (boodschappenwagentjes waren er nog niet), kreeg hij regelmatig opmerkingen naar het hoofd geslingerd als: ‘Vuile rotvent, hoe durf je zo tegen je arme vader te keer te gaan?’ Je moest je schamen, lelijke vlegel dat je er bent’. Aanvankelijk probeerde Piet nog uit te leggen dat hij slechts een rol speelt, maar van lieverlee liet hij het maar zo. Tegen een volksgericht valt toch niet te vechten!